Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

15

innerlijkezelf

15.
Vreselijke leeftijd.
Vond ik tenminste.
En u vast ook.

Zij is 15.
“Echt helemaal geen leuke leeftijd”, zegt ze.
Het is een van de redenen van dit consult.
Ze is namelijk ook nog eens het supergevoelige type. Constant bezig met voelen om zich heen hoe het is met de anderen in de vriendinnengroep. Waar de spanningen zitten. Wat zij daar aan kan doen. Een beetje de hulpverlener van iedereen dus. En binnen die generatie ben je dat dan meteen 24/7, want met de social media erbij houdt het nooit op.
“Soms, als 2 vriendinnen ruzie hebben, lig ik ’s nachts nog te appen.”

Ik pak een kaart die ik van tevoren voor haar getrokken heb en die nu mijn aandacht trekt. De tekst luidt: ‘Kijk naar je innerlijke zelf.’ Maar eigenlijk trekt het plaatje me meer. Een elfje maakt duidelijk een stap: uit een soort van web waar ze in heeft gezeten in de richting van een holte in een boom.
Ik zie er tegenop om te zeggen wat ik voel dat ik erbij moet zeggen. Omdat het vast het laatste is wat je wilt horen, als je nu 15 bent en je je losmaakt van je familie en je je nieuwe veiligheid vindt in het sociale gebeuren. Hoe kan ik van haar vragen om ook die ‘veiligheid’ weer een beetje los te laten?
“Zie je dat web?”, vraag ik. “Volgens mij is het belangrijk dat je af en toe het sociale netwerk even los kunt laten en een manier vindt om dan terug te keren naar jezelf. En ook naar de natuur”, zeg ik.

Er komt een glimlachje rond haar mond.
Is dit een cynisch glimlachje?
Een honend glimlachje?
Nee, eigenlijk niet.
Het lijkt meer een glimlachje van herkenning.

“Grappig dat u dat zegt”, zegt ze. “Want sinds kort leg ik af en toe een week lang mijn telefoon gewoon weg. Dan heb ik alleen een oude Nokia waarop mijn ouders me kunnen bereiken in geval van nood. En dan ga ik ook heel veel wandelen. In de natuur. Ik moet wel, want anders gaat het niet goed met me.”
“Wauw”, zeg ik. “Dat is wat zeg…”
“Ik vind het ook heel eng hoor”, zegt ze. “En mijn vriendinnen zijn dan heel boos op me, omdat ze me niet kunnen bereiken. De eerste 3 dagen ben ik ook heel onrustig. Dat heet FOMO: Fear Of Missing Out. Dat heb ik dan heel erg. Maar daarna voelt het juist wel goed.”

15 jaar.
Het was altijd al een moeilijke leeftijd.
Maar tegenwoordig moet je nog heldhaftiger zijn om er een beetje goed door te komen.
Zoals zij dat is.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments