Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE AU VERTEREN

images

“Ik ga vandaag niet mee naar het dorp.”
Zo zei de patat gisterochtend.
Hij klonk heel stellig en vertrok naar zijn kamer, met een Donald Duck-pocket.

Eerst sprak het Hoofd. Dat begon met het in kaart brengen van de situatie. (Daar is het Hoofd goed in): “Hoe lang zijn we iedere zaterdag samen het dorp in gegaan? Toch zeker wel 6, 7 jaar. Tja, hij wordt groot. Hij gaat zich losmaken. Aan alles komt een eind.”

Hierna werd het stil.
Ik ging achter de computer zitten.
Beetje... computeren. Beetje niksen.
En het Hoofd zei dat dat lekker was, zo even alleen. Zomaar even computeren, zomaar tussendoor. Er kwamen foto’s langs, op het tweede scherm. Met de patat aan het strand, met de patat in een museum, met de patat op de fiets… Stromae zong via Spotify: Formidable, nous etions formidable… En als een plotse regenbui, was daar ineens: Emotie. Tranen met tuiten, want… het was zo mooi altijd, samen met de patat… En nu gaat hij zich losmaken… Maar het was zo warm en dichtbij en aandoenlijk en liefdevol… Sniksnik.

En toen… moesten er gewoon nog steeds boodschapjes gehaald worden in het dorp. Dus: ik ging alleen. Voor het eerst in al die jaren. Dat was even raar zeg. Maar het had ook wel iets. Ik kon zomaar een kledingwinkel inlopen zonder een zucht achter me te horen. En toen ik langs Bakker Bart liep, zeurde er niemand om een brownie.

’s Avonds, bij Wie Is De Mol, kroop de patat toch nog even bij me op schoot.
En kneep daarbij heel zachtjes in mijn hand.
En zonder woorden, sloten we een deal.
We gaan elkaar loslaten, ja zeker.
Maar niet te snel, in kleine brokjes, zodat we de ‘au’ goed kunnen verteren.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments