Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EN DAT WIL IK GRAAG ZO HOUDEN

images

"Ik heb een beetje een moeilijke vraag", zeg ik tegen de patat.
We zitten in De Aardbei, ik met thee en hij met cheesecake.
"Oke", zegt de patat.
"Als er een mogelijkheid zou zijn om je autisme iets te verminderen, zou je dat dan willen?", vraag ik.
"Nee", zegt de patat beslist. "Hoezo?"

Ik vertel hem dat ik altijd het vermoeden heb gehad dat zijn autisme is voortgekomen uit een van de intentingen. De DKTP- of de BMR-prik toen hij 1 jaar en zoveel maanden oud was.
"Voor die tijd heb ik nooit iets aan je gemerkt en je begon ook net een beetje te praten. Na die prik stopte dat ineens en begonnen er veranderingen op te treden. Je kon bijvoorbeeld niet goed meer tegen geluid en aanraken aan je hoofd deed pijn. Dat was daarvoor niet. Ik heb er ook wel over gelezen. In die vaccinaties zitten stoffen die heel schadelijk kunnen zijn en waarvan gedacht wordt dat ze wel eens een oorzaak van autisme kunnen wezen. Ik heb een paar keer gehoord van homeopaten die zeggen dat ze kunnen proberen die schadelijke stoffen nog een beetje uit je systeem te halen. Mogelijk kan dat je autisme verminderen."
"O", zegt de patat. "Maar dat wil ik dus niet."
"Waarom niet?", vraag ik.
"Omdat ik blij ben met hoe ik ben", zegt de patat.

Het is natuurlijk een heel mooi antwoord. Maar kan hij de consequenties overzien?

"Zou je niet iets minder bang willen zijn voor vreemde mensen?", vraag ik.
"Ik ben al iets minder bang voor vreemde mensen dan vroeger", zegt de patat naar waarheid. "En een beetje bang zijn kan geen kwaad volgens mij."
"Maar dat je last hebt van harde geluiden, dat is toch heel naar?", vraag ik.
"Ja, maar ik ben daar nu wel aan gewend dat ik zo ben", zegt de patat. "En ik weet wat ik moet doen als het gebeurt."
Ik zucht.
"Door je autisme vind je het ook moeilijk om dagelijkse problemen op te lossen. Nu helpen wij je daarmee. Maar later, als je alleen woont, hoe ga je dat dan doen?", vraag ik.
"Nou", zegt de patat. "Ik vind dat inderdaad wel moeilijk. Maar ik weet ook altijd dat jullie me helpen, dus later als ik groot ben, word ik gewoon ietsje minder…. lui… zeg maar."
Gevolgd door een big smile.
Ik snap zijn point, maar autisme is natuurlijk geen kwestie van luiheid.

Hij voelt er duidelijk niet veel voor.
En ik vind dat ik deze beslissing niet zomaar voor hem kan maken.
Hij is nu 11 jaar en ik moet hem er op z'n minst in betrekken.
Dus wat doe ik als hij er niks in ziet?

Zijn definitieve reden maakt het allemaal nog moeilijker:
"Weet je wat het is", zegt hij. "Ik heb dus autisme he. Daardoor hou ik niet zo van veranderingen. En dat wil ik ook graag zo houden."
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 4 comments