Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

AANGESCHOTEN WILD

images

Ik laat vaak een plaatje opkomen.
Voor een consult.
Om er alvast een beetje in te komen.

Dit keer zie ik een dier voor me. Het woord ‘aangeschoten wild’ komt in me op. Hij sleept zich ook voort, letterlijk. En ook nog eens met de staart tussen de benen. Hierop volgen de woorden: schaamte en vernedering. Het valt me tenslotte op dat het dier zwalkt.
Ik schrijf het kort op. Want je weet maar nooit hoe het straks van pas komt. En ik eindig met de vraag: wat is er nodig? Het antwoord komt in de vorm van een zin uit het nummer van Ciske de Rat: “… twee zachte armen om me heen…”

Waar komt deze informatie vandaan? Heel eerlijk: ik weet het niet. Maar de waarde ervan blijkt vaak groot. Zal dat in dit geval ook zo zijn?

‘Ze’, D. genaamd, komt in elk geval niet zwalkend binnen. Ook niet echt met de staart tussen de benen. Heel rechtop en stralend, zo ziet ze eruit. Dus we konden er wel eens flink naast zitten vandaag.
Ze gaat zitten en zucht.
“Dat is een hele zucht”, zeg ik als ik tegenover haar ga zitten.
“Ja”, zegt ze. “Ik ben blij dat de feestdagen weer voorbij zijn.”
Dat is geen logische opmerking, zo rond 12 januari. Eigenlijk zegt ze hiermee: ‘Begin over de feestdagen.’ En dat doe ik. Ik voel. En ik voel helemaal geen leuke feestdagen. Ik voel zelfs dramatische feestdagen en daar zijn die woorden weer: schaamte en vernedering. En het beeld van aangeschoten wild.
“Klopt het dat je stevig bent aangevallen tijdens de feestdagen?”, vraag ik haar.
Tranen geven het antwoord.
Schoonfamilie.
Gewapend gearriveerd tijdens oud en nieuw.
Het vuur geopend tijdens het eten.
Het is echt heel erg.

En ze heeft het allemaal weggeduwd. Ze heeft zich voortgesleept, tot nu. Tot die opmerking van zonet en nu breekt ze. Maar dan ook helemaal. Ze huilt en ze huilt en ze probeert te stoppen met huilen, maar het lukt niet. Ik geef water. Pak haar hand en vraag me af: wat nu?

Daar is Ciske de Rat weer: “Twee zachte armen om me heen…”
Het is niet mijn gewoonte, zeker niet bij iemand die ik voor het eerst zie.
Maar het moet nu gewoon.
Ik sta op, hou haar vast, zeker een kwartier.
Daarna gaat het weer met haar.

Waar kwam die informatie vandaan?
Ik weet het niet. Ik weet wel dat het precies de goede informatie was.

Ons werk is niet paranormaal en ook niet bovennatuurlijk.
Maar een wonder is het zeker.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 4 comments