Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

WILL YOU JOIN ME?



Het is ma.-avond rond 21.30 uur als ik ga zitten voor meditatie in mijn keldertje.
Het licht is uit, ik sluit mijn ogen.
Klaar voor een zo stil mogelijk uurtje.
Maar dan hoor ik toch iets. Een zachte stem, die zegt: ´Will you join me?´

Wat is dat nou? Dat hoort niet bij de routine.
Maar voordat ik het weet, sta ik in een pikdonkere nacht op een brug.
Een brug gemaakt van iets doorzichtigs. Glas? IJs?
Naast mij voel ik iemand staan, een man.

Dan zie ik dat de brug naar een prachtig rond en eveneens doorzichtig gebouw leidt. En dat er rondom allemaal doorzichtige bruggen naartoe gaan. Allemaal bruggen waar allemaal mensen in tweetallen overheen wandelen, naar dat doorzichtige, ronde gebouw, door die pikdonkere nacht. Het is magisch mooi. Ik raak ontroerd. Ik voel dat degene naast mij, bij wie ik geen gezicht zie, me kalmeert.

We steken de brug over en komen via een foyer van het gebouw in een ronde zaal die enorm hoog is. Ik kijk naar boven en meen te zien dat de hoogte zelfs oneindig is en overgaat in het donker van het universum. We gaan zitten. Dan klinkt er gezang. Een koor van engelachtig mooie stemmen. Ik versta de woorden niet. Het is in een voor mij vreemde taal.
´Met dit lied danken we de duisternis´, laat degene naast mij weten. En dan besef ik: het is 21 december, de kortste en donkerste dag van het jaar. Zou het daar mee te maken hebben?
´Ja´, is het antwoord naast me. ´Het gaat om een viering met allerlei culturen door elkaar.´
´ Jeetje´, denk ik terug. Ik probeer om mij heen te kijken en zie de tweetallen zitten in de ronde zaal. Wat me opvalt is dat de begeleiders goed zichtbaar zijn, en de ´gasten´ soort van flikkeren, alsof ze er soms wel zijn en soms niet.
´De gasten zijn allemaal aardse mensen. En ze zitten allemaal in meditatie op aarde´, communiceert mijn gastheer. ´Als hun aandacht naar aardse zaken wordt getrokken, dan gaan ze hier even uit.´
Zo heb ik er nooit over nagedacht, maar ik begrijp het. Ik begrijp het helemaal. Ik geloof dat ik zelf ook af en toe uit ga, want ik heb het idee dat ik ook af en toe een stukje mis van wat er om mij heen gebeurt.
´Focus!´, zeg ik tegen mezelf.
Dan wordt er iets doorgegeven. Het wordt me aangereikt van links, door mijn begeleider. Het is een takje met dikke bladeren.
´Ruik maar´, zegt hij.
Ik ruik. Hij ruikt naar een frisse zomerdag. Via mijn gedachten laat hij me weten dat het een tak is die altijd naar zomer blijft ruiken. Om ons te herinneren dat we daar weer naartoe gaan.
Er klinkt weer een engelachtig mooi lied in een voor mij niet bekende taal. Ho Santi Boe, zo klinkt het. Ik sla de woorden op in mijn hoofd, zodat ik ze staks mee naar huis kan nemen. We zingen het ook samen. Alle stemmen worden één.
´Dit is het lied waarbij we het nieuwe licht weer verwelkomen´, zegt mijn gastheer. ´Maar het is ook een dank aan jullie. Jullie zijn allemaal mensen die licht brengen op aarde, via jullie werk, of via jullie leven. En vandaag vieren we dat en willen we jullie bedanken.´
Er komen weer tranen op. Maar dan... ligt er ineens een klein warmgeel lichtje in mijn hand. Een bolletje met een vlammetje erin.
´Je mag het straks loslaten en een wens doen voor jezelf´, zegt mijn gastheer.
Snel verzin ik een wens. Dan komt er lucht de zaal in die voelt als een grote ademtocht vanuit iets hoogs. En die lucht ademen we allemaal tegelijk in. En ook weer tegelijk uit. Hhhhhhhhhaaaaaaa, klinkt het door de zaal. En doordat we het tegelijk doen, ontstaat er een zachte wind die al onze lichtjes mee omhoog neemt. Er volgt nog een teug en nog een teug, terwijl we allemaal naar boven kijken en onze wenslichtjes zien vertrekken. En we voelen dat ze het universum in vliegen en daar hun werk gaan doen.
Dan is het afgelopen.
Ik meen nog een grote witte vogel te zien vliegen, maar merk dat ik mijn aandacht er niet meer goed bijhouden, want ik vlieg zelf wat op en neer tussen de 2 werelden en zit denk ik dus te knipperen.

Ineens sta ik met mijn begeleider buiten op de brug. Ik wil eigenlijk niet doorlopen. Het is zo eindeloos mooi.
´Het hoeft ook niet´, zegt hij. ´We kunnen ook hier blijven staan. Je wordt toch zo geroepen.´
´O´, zeg ik.
We staan zo nog even. Dan klinkt, tot mijn grote schrik, het piepje in mijn telefoon dat zegt dat ik een appje heb. Ik moest hem bij me houden tijdens de meditatie om bereikbaar te zijn voor de pipo die nu laat weten hoe laat ik hem kan ophalen van de film waar hij naartoe is met een vriend. Blijkbaar wist mijn begeleider dit al. Het maakt het verhaal... nog echter. Maar ik ben wel in een keer uit die mooie wereld.

Ik loop de trap uit de kelder omhoog, de kamer in.
En vertel A. wat ik net heb meegemaakt.
Zijn reactie: ´O, vandaar dat de kerstboom hier het afgelopen half uur heeft staan knipperen... Ik dacht dat het aan de dimmer lag, maar die heb ik uitgedaan en het ging maar door. Het is net pas gestopt.´

Speechless...
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 9 comments