Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DIT IS EEN TEST

Na-Parijse gedachten en vragen:
Hoe ga je hiermee om?
Hoe kun je de ´vijand´ nu de andere wang toekeren?

Als je zo'n vraag stelt, kun je erop wachten: een test.
Dus wat kreeg ik gisteren binnen: een hate mail.
Van ene Koen.
Ik ken deze Koen niet, maar hij benadert mij vanwege mijn werk. Hij schrijft dat hij 2 collega´s van mij heeft gezien op RTL 4, met 'nog geen 50 hersencellen per persoon´. En dat hij zeker weet dat ze de informatie die ze doorgaven, via Facebook hebben opgezocht. En dat hij zeker weet ´dat jullie dat allemaal doen´. Dan vraagt hij zich af hoe wij aan onze ´miserabele levens invulling proberen te geven door het oplichten van anderen.´

Oke.
Adem in, adem uit.
Het is een test.
Niet primair reageren.
Voel wat je eigenlijk wilt. En hoe je daarbij blijft.
Laat je niet meetrekken in de woede.

De hele dag flitsen er formuleringen door mijn hoofd. Maar ze zijn te fel. Teveel oog om oog. Ik denk: ik moet het eerst laten zakken.
Ik praat erover met A. Die vindt dat ik dit compleet moet negeren omdat het misschien wel ´een gek´ is. Hij zegt het misschien om me te beschermen, maar hij snapt niet waarom ik hier juist wel op wil reageren. We krijgen er woorden over. (Ik denk: dat is wat haat doet. Het roept meer haat op.)

Het is echt zoeken van binnen. Ik moet ervoor in de richting van Koen. En dat is moeilijk. Maar ineens voel ik: hij stuurt dit met een reden. Er zit, behalve woede, ook iets anders achter. Hij neemt de moeite om dit allemaal te typen, zo kun je het ook zien. De emotie die ik (met veel moeite) tussen de regels door lees is: teleurstelling.

Met die gedachte ga ik achter de computer zitten. Ik haal diep adem. Het moet echt uit mijn tenen komen, valt me op. Wat enerzijds moeilijk is, maar aan de andere kant ook boeiend, want dit is het dus. Dit is hoe je probeert geweld met vriendelijkheid te bestrijden.
Dan komen de woorden. Ik schrijf, naar waarheid, dat ik soms ook moeite heb met wat ik sommige mediums op tv zie doen en hoor zeggen. (Dit is niet bedoeld om collega´s te dissen, maar ik vind het soms echt zorgelijk en ik wil dit laten weten om Koen de hand te reiken.) Ik schrijf dat ik mijn werk naar eer en geweten doe. Dat ik geen gave heb, maar een bepaalde gevoeligheid. Dat iedereen die in meer of mindere mate heeft en dat ik de kans heb gehad die te ontwikkelen. Dat ik mijn hele leven eigenlijk het liefst maar 1 ding wilde: mensen helpen. En dat ik dat nu doe. En dan vraag ik hem of hij alsjeblieft niet zijn geloof daarin los wil laten, in mensen die heel oprecht anderen willen helpen. Omdat het anders een wel heel koude, nare wereld wordt waarin hij leeft.

Het is een apart gevoel dat ik heb als ik op de send-knop heb gedrukt.
Een rustig gevoel.
Tevreden ook.
Want: het moest uit mijn tenen komen.
Maar ik meen het wel echt.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 4 comments