Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

WIT

wit

Cliënte T. wilde graag privé-les.
Over 1 specifiek onderwerp:
Kleur.

Nou is kleur een van mijn favoriete spirituele onderwerpen, dus ik stemde meteen in. En zo werd het een feestje dat 3 woensdagochtenden mocht duren. Elke keer bereidde ik de les voor. Maar elke keer werd het, door de inbreng en de vragen van T., een totaal ander verhaal.

Vorige keer had ze kleuren gevoeld. Wat ze met haar deden. En of ze blind kon voelen welke kleur lintje ze in haar handen had. Het antwoord was: ja.
“Ik ben de hele week verbaasd geweest. Ik zei steeds: hoe is het mo-ge-lijk!”

Vandaag wilde T. over kleuren praten. Dus ik vertelde wat ik weet. Uit boeken, uit ervaring met consulten en ook van weer andere docenten. We bespraken verschillende kleuren en kwamen toen uit bij wit.
“Nou moet ik eerlijk zijn”, zei ik. “Wit vind ik nog altijd moeilijk.”
Want ja, wat is wit?
‘Het ontbreken van kleur’, had ik wel eens gelezen. Maar toen ik op een magische ochtend op de hei was nadat het 's nachts gesneeuwd had, zag ik dat dat niet klopte. Ik zag hoe de zon scheen op de sneeuw en hoe er een prisma ontstond. Alle kleuren van de verschenen daar, op die sneeuwlaag. En ik concludeerde: wit heeft juist alle kleuren in zich! Alleen het zuigt niet op, zoals zwart. Maar het weerkaatst.
‘Wit is een synthese van alle kleuren’, las ik later ergens op de computer.
Maar wat is een synthese?
Ik vond een definitie: 'een samenvoeging van ongelijksoortige zaken, zodat er iets nieuws uit ontstaat.' Maar is wit dan iets nieuws? Op zich nog niet. Het nodigt daar wel toe uit, merk ik vaak in consulten, als iemand een wit lint trekt. Vaak zijn ze dan 'blanco’. En worden ze uitgedaagd om ‘iets op papier te zetten’, of om ‘kleur te bekennen’.

T. en ik spraken door over wit. Over de zuiverheid ervan. Over dat het de kleur is die we associëren met het hoogste op spiritueel gebied.
“Het is voor mij ook liefde”, zei T.
“Terwijl we dat eerder van rood zeggen”, zei ik.
“Dat is dan aardse liefde”, zei T.
“Ja”, zei ik. “Met passie en met de vurigheid en ook de nabijgelegen haat.”
“Maar wit is meer de zuivere, spirituele liefde, denk ik.”
“Onvoorwaardelijk, het geven, geven, geven. Dat wat we associëren met Gidsen, Engelen, God.”
"Precies!", zei ze.
"Wit gaat ook over perfectie", vulde ik aan. "En over perfectionisme. Over de angst fouten te maken, lees: vlekken te krijgen op je witte jurk."
(Iets wat onvermijdelijk is in het aardse leven. Daarom hebben 'witte mensen' het hier vaak ook heel moeilijk.)

We praatten en praatten en voor we het wisten, was de les alweer voorbij.
“Wat?”, riep T. uit. “Nu al? Hoe kan dat nou! Met een beetje praten over wit?”

Toen ze weg was, bladerde ik nog wat door een van mijn kleurenboeken.
En vond nog een aanvullende betekenis van wit:
zonder tijd.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments