Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ZIJN EIGEN WEG, 3

images

De pipo heeft het moeilijk.
Nu hij de snelweg verlaten heeft, zoekt hij eenzaam zijn weg zoekt in de jungle.
Zijn eigen paadjes kappend.

Hij werd ziek. Wekenlang ging de pipo dan weer een paar dagen wel naar school en lag dan weer een paar dagen op bed.
"Het is niet dat ik het niet wil", snotterde hij. "Het gaat gewoon niet."
Het lichaam kwam in opstand en de reis kwam tijdelijk stil te liggen.

Ondertussen deed hij wel onderzoek. Want als zijn huidige school niet bij hem paste, welke dan wel? Hij kwam uit op een middelbare school in Utrecht: het Unic College. Een school met een heel ander leersysteem, met meer oog voor de leerling als persoon. Hij regelde zelf een afspraak en zo reisden wij donderdag naar Utrecht.

Bij binnenkomst zagen we nauwelijks klassen. Wel veel leerlingen die in open ruimtes aan tafels en in hoekjes op hun laptops zaten te werken. "Teun!", riep er eentje naar een rondlopende man die een leraar bleek te zijn. "Kun jij mij even helpen?"
Uit een gesprek met de leerlingcoordinator, begrepen we dat het aantal lesuren beperkt is op deze school en dat leerlingen een groot deel van de dag op deze manier zelfstandig werken. Ook is er meer aandacht voor de leerling als persoon.
De coordinator begon een gesprek met de pipo en vroeg behoorlijk door. Gespannen luisterde ik naar hoe de pipo zich hier doorheen sloeg, vragen beantwoordde en zijn zaak bepleitte.
"Mijn huidige school is geen slechte school, maar ik pas er gewoon niet. Ik voel me daar geen persoon, maar een cijferlijst. Dat geeft me stress en daardoor voel ik me ongelukkig."
Ik voelde een rare mengeling van spanning, pijn en trots.
Hij deed het goed!
"Oké", concludeerde de coordinator na zijn vragenvuur. "Ik denk wel dat je geschikt bent voor deze school. Ga er maar eens over nadenken of je hier echt wilt komen. Dan kunnen we zien of dat na de herfstvakantie nog gaat lukken."
"Nou", zei de pipo. Hij pakte een grote map. "Ik ben alvast zo vrij geweest om het inschrijfformulier in te vullen. En hier hebt u ook kopieen van mijn id-kaart, mijn cito-score en mijn laatste cijferlijst."
Hij schreef zich in.
Met een hoofd van hoppekee.
Er kwam een kleine glimlach rond de mond van de leerlingcoordinator.

Op de terugweg was de pipo in een feeststemming waarin ik hem lang niet had gezien.
"Het voelt alsof het weer een beetje mijn eigen leven wordt. Alsof ik niet meer zo wordt rondgebald door alles en iedereen." Zijn reis voerde even langs een open en zonnige plek met een helder uitzicht over glooiende heuvels.
De dag erna vertelde hij zijn huidige school over zijn wens om te vertrekken. Hij vertelde het de coordinator aldaar en... (moeilijk, moeilijk) zijn vrienden. Meteen daarna werd zijn blik weer donker. Somber sjokte hij door het huis. Na lang praten vond hij vanochtend woorden voor het gevoel dat hij nu heeft.
"Ik weet nu niet meer wie ik nu ben. Wel wie ik was en waar ik hoorde, maar daar raak ik nu los van. En ik weet nog niet hoe het zal worden. Ik vind dit stuk echt heel erg eng."

Dikke mistwolken hingen vanmorgen om het huis.
Symbolisch voor deze fase van de reis van de pipo.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 7 comments