Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HULPLIJN

Unknown-1

Zeven weken geleden was Dorien ook op consult.
Het ging over het willen verbreken van een relatie, al jarenlang.
Maar er de moed niet voor hebben.
Moeilijke situatie.

Dorien zat vast. Muurvast. En ze hoopte dat ik, of het consult, haar los zouden kunnen trekken. Ik voelde die hoop, maar wist even niet goed wat ik kon zeggen. Veel meer dan inzicht geven en adviseren kan een medium niet doen. Mensen blijven verantwoordelijk voor hun eigen leven.

Het is vaak op zulk soort momenten dat ik een soort van ‘Help!’ roep naar de andere kant. Ik wilde haar toch graag met iets meer naar huis sturen dan wat inzicht in de situatie. Toen viel ‘iets’ me in. Het was het woordje ‘hulplijn’.
“Mediteer jij?”, vroeg ik.
Nee, had ze nog nooit gedaan. Maar ik zag in haar ogen dat ze er wel voor open stond.
“Mijn hoofd is zo onrustig, dat zou misschien best goed voor me zijn.”
“Nou, ik bedoel in dit geval een ander soort mediteren”, zei ik. “Eentje waarbij je je openstelt voor hulp van buitenaf. Zodat je het niet zo alleen hoeft te doen.”
Dat zag ze beste zitten en ik legde haar uit hoe zij (en iedereen) dat kon doen.
• ontspannen met gesloten ogen
• jezelf in een prettig landschap voorstellen
• je openen voor de mogelijkheid dat er iemand bij je komt die je wil helpen
• deze persoon je vraag voorleggen en om hulp vragen
• daarna: loslaten hoe de hulp eventueel zou kunnen komen (en achteraf natuurlijk netjes bedanken)

Niet echt heel erg moeilijk, maar toch… Het sleutelstukje zit hem in het je openen voor de mogelijkheid dat er hulp voor je is. Precies daar gebeurt er iets. Alsof je een poort naar iets anders toe opent…

Nu, 7 weken later, zit ze dus weer tegenover me. En hoe. Rustiger. Stralender. Duidelijk verder in haar leven.
“Ik heb het gedaan”, vertelt ze meteen voordat ik ook maar iets kan zeggen. “Ik heb mijn relatie beëindigd.”
“O!”, zeg ik verbaasd. “Dat is verrassend.”
“Dat vind ik zelf ook”, zegt ze. “Op een ochtend werd ik wakker en ik was heel rustig en helemaal zonder angst. Ik wist ook precies welke woorden ik moest gebruiken. Ik heb het heel kalm verteld en het is ook heel goed gegaan.”
“Jeetje”, zeg ik.
We praatten er wat over door. En in mijn achterhoofd blijft de vraag hoe het nou kan dat iets waar ze al jaren tegenaan hikte, ineens zo makkelijk is verlopen. Ik vraag hoe ze daar zelf over denkt.
“Ik weet het eigenlijk niet”, zegt ze. “Ik heb wel elke avond die meditatie van jou gedaan en die vraag gesteld. Maar of dat ermee te maken heeft… echt geen idee.”

Nee, we hebben meestal geen idee.
Geen idee of.
Geen idee hoe.
Misschien moeten we die ideeën ook maar gewoon niet hebben.
Gewoon de hulp aanvaarden.
En: netjes bedanken achteraf…
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 6 comments