Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ZO LEERZAAM

Unknown

Het was alweer dag 7 van de Jaaropleiding Spirituele Groei.
En hij stond in het teken van communicatie.
Met de andere wereld, wel te verstaan.

Een les die voor mij ook spannend was, want ik had er lang over getwijfeld. Ik zie mediumschap als een beroep, een specialisme, een roeping met een levensstijl. En zoals een tandarts geen cursus gaatjes boren geeft aan nieuwsgierigen, en een chirurg geen cursus opereren, zo dacht ik lang dat een medium misschien geen les moest geven in contact maken met de andere kant. Ik dacht: daar groei je naartoe, in de loop van je eigen spirituele proces. Dan voelt iemand vanzelf of dat zijn of haar bestemming is, of niet en pas dan zijn lessen zinvol.

Zet u maar een streep door bovenstaande.
Ik zat ernaast.

Iets in mij (altijd interessant) had toch besloten dit onderdeel in het programma op te nemen. Ik had het zorgvuldig ingeleid en daarna had ik een contact voorgedaan voor de groep, waarbij ik er ook nog een ondertiteling bij probeerde te geven van hoe de informatie bij me binnenkwam, wat er gebeurde, en wat er goed ging en wat niet.
“Wie wil het zelf eens proberen?”, vroeg ik daarna.
B. stak haar hand op. En daar ging ze.
Ik praatte haar in die staat van ontvankelijkheid waarin de andere wereld ons kan bereiken. En zei: iemand nadert nu. Zeg maar wie je bij je voelt.
“Een jongetje”, zei ze. “Van een jaar of 6. En hij kon niet zo goed praten.”
Ik schrok even. Jongetjes van een jaar of 6 zijn vrij zeldzaam in communicatie. Waarom kwam de spirituele wereld hier nu mee? Niet twijfelen, vertrouwen.
Er ging zowaar een hand omhoog.
“Zo’n jongetje woonde er vroeger bij ons in de buurt. Hij was 5 jaar”, zegt F. “En hij kon inderdaad nauwelijks praten.”
B: “Hij is heel plotseling overleden.”
F: “Klopt.”
B: “Ik zie hem nu heel intens met zijn moeder.”
F: “Dat is lastig te begrijpen. Die band was volgens mij niet zo goed. Hij was de jongste van 6, maar er was weinig aandacht voor hem. Daar is zijn overlijden ook uit voortgekomen.”
B: “Toch zie ik dat beeld, met die moeder samen.”
Korte stilte.
F: “Zijn moeder is net overleden.”
En nu begrepen alle aanwezigen: daar gaat het hier over. Ze zijn herenigd. Wat mis is gegaan, wordt nu gerepareerd. Zo mooi.

En ik begreep op dit punt: hier gaat dit dus over. Het gaat niet om het mediumschap zelf, maar om de lessen die we hier uit kunnen leren over hoe het werkt in de andere wereld. En dus in het leven. Die moeder heeft haar hele leven met een schuldgevoel rondgelopen rond het overlijden van haar zoontje. En nu leren we hier, vandaag: er is altijd een nieuwe kans, daar, aan de andere kant. Een kans op herstel. Een kans op vergeving.
Leed is niet voor eeuwig.
Zo’n hoopvolle gedachte.
En zo leerzaam.
Voor ons allemaal.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment