Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

KOEKJES MET EEN TRAAN

afscheid

Het was donderdag de laatste keer.
De laatste keer van Het Surfproject.
Zes gratis golfsurflessen die de patat mocht volgen de afgelopen maanden, aan het strand bij Bloemendaal.

Het Surfproject is een project voor kinderen met ‘iets’. In het geval van de patat: autisme. Het doel: deze kinderen meer zelfvertrouwen geven. Maar ja, hoe meet je meer zelfvertrouwen?

We komen op het strand. De patat heeft er zin in. Dat dit keer de zon niet schijnt, dat het maar 13 graden is, dat er een harde wind staat en hij zich in een nat pak moet hijsen, het maakt hem allemaal niks uit.
“De golven zijn goed!”, zo stelt hij vast als we het strand oplopen. En dat is het enige waar het een surfer om gaat.

Ook de vrijwilligers – 2 per kind, en dat allemaal in hun vrije tijd! – zijn weer enthousiast als altijd.
“Wat is je doel vandaag?", vraagt Rob aan de patat.
“10 keer staan”, zegt de patat, zelfverzekerd (!)
“Kijk, daar kunnen we wat mee”, zegt Rob.
High five.
Ze gaan ervoor.
Het is 2 uur lang keihard werken voor de vrijwilligers, die in de ruige branding alle kanten op geslingerd worden.

Kijkend aan de kant probeer ik de balans op te maken van wat 6 x golfsurfen heeft opgeleverd. De eerste vaststelling was dat de patat opener werd. Na de tweede les hadden hij en ik in de auto op de terugweg ineens de slappe lach. Nog nooit eerder meegemaakt met hem en voor mij een moment in een gouden lijstje. Ook lijkt de patat, die er vaak ‘niet helemaal was’, de afgelopen maanden meer geland te zijn. Zowel met zijn gedachten, als in zijn lichaam. Gesprekken aan tafel, die voorheen compleet langs hem heen gingen, onderbreekt hij nu soms met de vraag: “Waar hebben jullie het over?” En hij wil graag laten zien dat hij sterk is, bijvoorbeeld door de boodschappen te willen dragen. Voor hem spannende situaties, zoals alleen fietsen, gaat hij ook steeds meer aan, waardoor hij nu stukken alleen naar school kan fietsen.

Het zijn zomaar wat vaststellingen.
Maar ze zijn niet gering.
En ook de patat voelt aan dat Het Surfproject hem, behalve plezier, ook heel veel meer heeft gebracht.
“Ik wil iets meenemen om te bedanken”, zei hij eerder deze week.
Het werden zanddeeg-koekjes, door hem zelf gebakken.

Het zit erop. Ze komen de zee uit. Nog 1 keer de zonnegroet samen doen. Nog een keer samen limonade drinken. En ik zie het aan zijn ogen: hij moet huilen. Zijn onderlip trilt en de tranen lopen al een beetje.
Ik weet hoe moeilijk hij het vindt dat anderen dit zien.
“Wil je je koekjes nog wel uitdelen?”
Hij knikt van ja.
Daar gaat hij, met zijn bakje, de hele kring rond.
Iedereen krijgt een koekje.
Een koekje met een traan.
Ik kijk ernaar, ontroerd en vol bewondering.
Dat hij dat nu durft.
Dat is zelfvertrouwen.

www.surfproject.nl
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 4 comments