Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ZIJN EIGEN WEG

Unknown-1

Ik zit in de auto, te wachten.
Op de pipo die zo naar buiten komt.
Na zijn gesprek met een coach.

De pipo heeft dit jaar grote moeite met school. Hij ziet er zo tegenop, voelt zich echt vreselijk. Ik praat er vaak met hem over en dan vallen woorden als ‘gevangenis’ en ‘ik kan het niet meer.’ Echt heavy dus. Terwijl ik denk: ja, het is school, bijna niemand vindt het echt leuk, maar waarom voel jij je zo slecht?

Een coach dus. We hebben haar samen uitgekozen en hij heeft een intake gedaan. Dat voelde goed. Kijk, daar komt hij naar buiten. Hij loopt, met die typisch swag van een 15-jarige, naar de auto en stapt in.
“Zo”, zegt hij.
“Hoe was het?”, vraag ik.
“Nou, om te beginnen: ik moet meer spijbelen.”
“Wat?!”, zeg ik.
“Ja, ik moet meer voelen wat goed is voor mij en minder bezig zijn met wat er allemaal van me verwacht wordt.”
“Ah”, zeg ik.
Ik hoor misschien te zeggen: ‘Niks daarvan’. Maar iets in me zegt dat dit wel eens kon kloppen.
“En verder”, gaat de pipo door, “denk ik dat ik naar een andere school wil. Deze is vast heel goed, maar te elitair. En dat past niet bij mij. Ik wil als persoon gezien worden en niet als een soort dinges die maar blij moet zijn dat hij op die school mág zitten. Ik heb ook geen zin in me beter voelen dan leerlingen van een andere school. En in die mentaliteit van ‘als je wilt slagen in het leven, dan moet je 9 of 10 vakken in je pakket hebben.’ Ik weet zelf wel hoe ik ga slagen. En dat is niet op die manier.”

Zo, dat is eruit.
En als de ergste kruitdampen zijn opgestegen, kan ik me eigenlijk wel voor mijn hoofd slaan.
Dat ik dat niet gezien heb zeg, al die jaren. Dat dat joch in een verkeerde omgeving zit. Dat die omgeving hem doodongelukkig maakt…

We schuiven de file in.
File, voor mij symbool van ‘alle neuzen 1 kant op’. Van ‘je aanpassen aan het systeem, hoe vertragend en ont-persoonlijkend dat ook werkt.’ Van ongelukkige mensen die niet meer weten wie ze zijn en wat ze eigenlijk willen in het leven. Die denken in termen van geld en status, maar niet meer vanuit hun diepste gevoel van binnen.

“Val ik je nu tegen?”, vraagt de pipo.
“Nee”, zeg ik naar waarheid. “Precies het tegenovergestelde. Je hebt je niet aangepast aan iets wat niet bij je past. Je hebt je gevoel laten spreken, hoe moeilijk ook. En nu ga je dat gevoel ook nog volgen. Eigenlijk heb je een hele moeilijke les geleerd. En heel veel mensen hier om ons heen, zouden nog van je kunnen leren, inclusief ikzelf.”

Hij slaakt een zucht van verlichting.
Het wordt nog een lange weg voor hem.
Maar in elk geval zijn eigen weg.
En een weg zonder file.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 10 comments