Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EIND VAN DE GANG, LAATSTE KAMERTJE

Unknown

Misschien komt het doordat hij laatst iets heeft gelezen over Famous Last Words.
Hoe dan ook: de patat had vanmmorgen, op de fiets, ineens een vraag:
“Wat waren eigenlijk de laatste woorden van opa?”

Ik kijk naar zijn gezicht. De tranen staan nu al in zijn ogen. Dus ik twijfel. Wel doen, niet doen… Ik kies voor het eerste. Hij vraagt het immers niet voor niets.
“Opa zei aan het eind nog 2 dingen”, zeg ik. “Het eerste was heel bijzonder en het tweede was grappig.”

Ik zie het meteen weer voor me. Mijn vader op dat bed in het hospice. Hij was benauwd, hapte naar adem.
“Je vader is akkoord dat we hem wat gaan geven om rustig te worden”, zei de arts. Ik begreep dat dat waarschijnlijk een soort van understatement was. Mijn vader hapte naar adem en knikte van ja.
“Oke”, zei ik.
We keken elkaar aan toen hij langzaam wegzakte in een soort van slaap. Waarin hij nog wel bleef murmelen. Zo heel rustig vond ik hem eigenlijk niet. Het leek wel of hij nog ‘dingen aan het regelen was’. Zo zag het eruit.
Ineens ging het murmelen over in praten.
“Waar moet ik heen?”, vroeg mijn vader. Hij leek het aan iemand anders te vragen. “O”, zei hij toen. “Eind van de gang, laatste kamertje…”
Ik glimlachte.
Eind van de gang, laatste kamertje.
Ja, natuurlijk moest hij daarheen.

Na een tijdje werd hij dan toch rustiger. Z'n ademhaling was nog moeizaam, maar het lichaam leek zich langzaam over te geven aan dat wat er zou gaan gebeuren in het kamertje aan het einde van de gang. Daar was het lichaam al eerder mee begonnen, o.a. door al het eten dat mijn vader nog in zijn maag had, eruit te gooien. De vlekken zaten nog in zijn kleren.
“Kan ik hem een schoon T-shirt aantrekken?”, vroeg ik aan de verpleegkundige.
“Ik denk dat dat lastig wordt”, zei ze. “Maar we kunnen het wel een beetje schoonpoetsen en een handdoek eroverheen leggen.”

Het werd stiller.
En stiller.
En ik vroeg me af of mijn vader al in het kamertje aan het eind van de gang was aangekomen. Toen, ineens, opende hij zijn ogen. En riep uit:
“Ik wil nog wel even schone okseltjes!”
Ik moest zo lachen!
“Is goed papa. Gaan we doen”, zei ik.

Dat waren zijn laatste woorden.
Geen echte Famous Last Words.
Maar wel aandoenlijk en grappig.
Precies zoals-ie was.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments