Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE TRUC MET DE TELEFOON

foon

Hij staat op de praktijk.
De oude telefoon.
Van mijn vader.

Mijn vader werkte bij de Spoorwegen en hij had deze een keer meegenomen. Mijn zusje en ik hebben er eindeloos mee gespeeld als kind. En later, toen ik op kamers ging, nam ik hem mee en diende hij als echte telefoon. (Hij rinkelde zo hard, dat de onderbuurvrouw er een keer over kwam klagen.) Daarna stond hij jaren in de kelder, maar weg mocht-ie niet van mij. Dat was een gevoel. En toen ik mijn nieuwe praktijk aan de Torenlaan betrok, wist ik: hij moet in de kast komen te staan.

Als aandenken aan mijn vader.
Als symbool voor ‘contact’.
En inmiddels ook als iets anders.

Het is stil in de praktijk. Onrustig stil. Er is geen geluid om me heen, maar het is raar druk van binnen. Dat is een teken, weet ik inmiddels. Het heeft me iets te zeggen, iets over mijn volgende klant. Het voelt alsof mijn intuïtie me extra alert wil hebben. Me op scherp zet. Ik word nerveus. Wat is er aan de hand? Waarom moet ik zo scherp zijn? Wat mag ik niet missen als straks de volgende klant komt?

Ik ijsbeer door de ruimte. Vragen, vragen, vragen, maar geen antwoorden, alleen die zenuwen door mijn lichaam en dat superscherpe gevoel. Dan doe ik iets wat ik alleen in uitzonderlijke gevallen doe. Ik loop naar de telefoon en pak hem op. Ik sluit mijn ogen en luister.

Deze truc werkt alleen in deze situatie.
Alleen dan is er de scherpte die hiervoor nodig is.
Ik stel me voor dat ik een Hogere Instantie bel en zodra ik dat voor me zie, ‘hoor’ ik iets. Niet zoals we geluiden om ons heen horen. Meer zoals je je geluiden vanuit een andere wereld zou kunnen horen. Dit is wat ik hoor:
“Ze houdt zich groter voor dan ze is. Ze doet zich voor alsof ze rustig is, maar ze is in paniek. En het is belangrijk dat iemand dat doorziet. Dat iemand die kant van haar gerust kan stellen.”
“Oke. Dank u wel”, zeg ik en ik hang op.

Ik realiseer me hoe belachelijk dit klinkt.
En ik neem het u niet kwalijk als u hier heel hard om moet lachen.

Een kwartier later arriveert Maxime. Tien minuten te laat, maar dat lijkt haar niet te deren. Ze gaat zelfs nog even naar de wc en neemt ook nog de tijd om de ruimte rustig in zich op te nemen als ze binnenkomt. Dit zou me enorm geïrriteerd kunnen hebben, ware het niet…
Als ze eindelijk gaat zitten, zeg ik het maar gewoon.
“Je ziet er rustig uit, maar volgens mij ben jij in totale paniek.”
Even kijkt ze me geschokt aan en dan barst ze in huilen uit.
Als ze weer gekalmeerd is, zegt ze het: “Ik probeer het altijd te verbergen. Maar ik ben zo ontzettend bang en ik hoop al zo lang dat iemand dat eens een keertje bij me ziet.”
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments