Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DINGEN WILLEN ZIEN

gedekte-tafel-622x414

Ik vertelde dit verhaal gisteren tijdens de oefencirkel in mijn praktijk.
En ik dacht: het is een goed verhaal.
Dus ik vertel het gewoon ook aan u.

(Het is trouwens echt gebeurd.)

Het was een jaar of 8 geleden. En ik volgde cursussen in het mediumschap. Daar kwam ik allemaal mensen tegen en die mensen ‘zagen allerlei dingen’. Dingen als engelen, gidsen, overledenen en anderen verschijnselen. En ik? Ik zag niks. Dat frustreerde me mateloos. “Ik wil ook dingen zien!”, schreeuwde ik van binnen uit. “Waarom ziet iedereen dingen, behalve ik?!”

Toen had ik een droom. Ik droomde dat ik in bed lag en dat ik beneden iets hoorde. Boos liep ik naar beneden. Was daar nou zomaar iemand mijn huis binnengedrongen? Ik kwam de hal bij de voordeur in en ja hoor, daar stonden een man en een vrouw. Ze hadden zichzelf zomaar binnengelaten! En dus gooide ik ze eruit. Hoe haalden ze het in hun hoofd zeg, zomaar mijn huis binnenkomen…
Ik liep weer naar boven en geloof het of niet, ik hoorde weer iets beneden. Dus ik weer naar beneden rennen, tierend en schreeuwend. Ik stormde de woonkamer in en… zag dat dit keer alleen de vrouw er was. Ze had de tafel gedekt, voor ons tweeën, met witte borden en servetten.

Het was op dat punt dat het kwartje valt.
Wacht even.
Dit was niet wat ik dacht.
Ik was er, vanuit een of ander mechanisme, vanuit gegaan dat dit vijandig was. Maar… dit was iets heel anders. Niet iets wat me bedreigde, maar iets wat me uitnodigde, tot een samenzijn. Een intiem en mooi samenzijn aan een prachtig gedekte tafel…

Daar eindigt de droom.
En begon de nachtmerrie.
Want wat een confrontatie!
Wat een keihard antwoord op de vraag: waarom zie ik nooit wat? Nou, omdat je alles wat jou zomaar benadert, onverwachts, beschouwt als kwaadaardig. Om het vervolgens weg te schreeuwen. Vanuit een mechanisma, o ja, zeker. Het is het gevolg van gebeurtenissen uit mijn jeugd waarin er hard over mijn grens is heengegaan. Daarom heb ik muren opgetrokken en wee degene die daar zomaar overheen komt klimmen. Dus… dat doen ze dan ook maar niet.

Of, nou ja, toch wel, heel voorzichtig, in een droom. Om me iets duidelijk te maken. Waarna ik aan de slag moest. In moest gaan inzien – heel eng - dat dit overlevingsmechanisme me nu in de weg begon te staan. Dat ik muurtjes af moest gaan breken, als ik tenminste echt wilde wat ik gevraagd had: dingen zien.

We zijn 8 jaar verder.
Muurtjes brokkelen af. (Vooral via meditatie trouwens.)
En… langzaam maar zeker… ja hoor… begin ik voorzichtig ook ‘dingen te zien’.
(Waarover later meer.)
Het is een van de meest waardevolle gebeurtenissen in mijn leven. Hij vertelt over de intelligentie, de grenzeloze liefde en het eindeloze geduld van de andere wereld met ons. En over groei, die meestal ontstaat, door een keiharde botsing met de realiteit.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 5 comments