Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE WINGERD EN HET EMMERTJE

images

Het is zaterdagochtend vroeg.
Ik zit in bed en achter me staat het raam open.
De zomerwind waait naar binnen en ik ruik de bloemen in de tuin.
Het wordt een mooie dag.

Komt het door dit fijne gevoel? Ik weet het niet, maar ineens valt me in: ik ga geïnspireerd schrijven! Ik ga een pen vasthouden en maar zien wat er komt.
Het is een maf plan, maar dat zijn vaak de beste.

Ik pak pen en papier, stem me af op ‘al het ongeziene om ons heen’ en ik zeg: “Nou jongens, ik zit er klaar voor.”
De pen doet niks.
Maar: er is wel ineens een zinnetje: “De wingerd slingert.’ Ik zie het ook voor me. Een wingerd die zich langs een witte muur omhoog slingert. Meer woorden volgen: “Hij grijpt zich vast terwijl hij zich richt, naar omhoog, naar het licht.”
Oke.
Ik schrijf het op.
Ik zie het licht en voel ook die drang van omhoog groeien helemaal in me.

Even is er niks.
Dan weer een beeld:
Een emmertje. Het is een roze/wittig emmertje, met water. Het staat onder de wingerd.
Dan weer woorden:
“Algen langs de rand. Stilstand.”
Ik zeg: “Ja, ik zie het.”
En dan: “Ook op de emmer schijnt het licht, hoewel het zich er niet naar richt.”
Nee, dat klopt ook. Dat licht is er voor iedereen, of je er nou naartoe groeit of niet.
Maar dan zie ik ineens het waterpeil zakken. Het verdampt.
“Ook wie niet groeit, verandert van vorm. De kracht van het licht is echt enorm.”

Nu valt er een kwartje. Want afgelopen week had ik een cliënte en die stond behoorlijk stil in het leven. Ze zat comfortabel met haar kop in het zand en leek niet van plan daar uit te komen. Inzichten, groei, het was haar allemaal veel te moeilijk en te confronterend.En nu ik erover nadenk: ze droeg de kleuren van het emmertje: roze met wit.
Naderhand vroeg ik me af: hoe zou de spirituele wereld naar haar kijken? Het leven is toch een kans om te groeien, dus wat als iemand dat weigert? Als iemand met d'r vingers in d’r oren in de klas gaat zitten… Vinden ze dat daar niet vreselijk irritant?

En dit was het antwoord:
Nee Janneke, dat vinden we niet irritant. De een groeit zelf; de wingerd die slingert. Heel mooi. Maar de ander is nog niet zo ver. En die wordt net zo liefdevol opgenomen –letterlijk - en krijgt gewoon een nieuwe kans. Als regenwolkje, of wat dan ook. Nieuwe ronde, nieuwe kansen, eindeloos.

En dat in 2 plaatjes en een paar woorden uitgelegd.
Het ontroerde me voor de rest van de dag.
Deze wingerd is nog lang niet niet uitgeslingerd.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 4 comments