Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

NIET WETEN WAAR JE BIJ HOORT

liefde-voor-eten

Er komt een gespannen I. binnen.
Eentje die worstelt met het leven.
Eentje die niet meer weet bij wie ze hoort en wat ze hier te doen heeft op aarde.

I. is een prachtige vrouw van in de 50. Ze is een van oorsprong Griekse en heeft een pittig leven achter de rug. Dat heeft ze altijd zo positief mogelijk gedragen vanuit de gedachte: ik moet dankbaar zijn voor wat ik heb en leren van wat ik voor mijn kiezen krijg.
Persoonlijk vind ik dit de mooiste mensen die ik mag ontmoeten.

Die instelling ‘leren van moeilijkheden’ betekent: spirituele groei. In haar geval heeft dat geleid tot een grote verandering van interesses en het onthechten van het materiële.
“Laatst dacht ik: ik moet het gewoon weer proberen om contact met mijn zussen en half-zussen te hebben. Ik organiseerde een high tea voor ze. Ik heb met iedereen gepraat en naar iedereen geluisterd, maar aan het eind van de dag was ik verdrietig. Die verhalen over grotere huizen, nieuwe auto’s en nieuwe banen… ze doen me niets. En als ik vertel over mijn opleiding tot stervensbegeleider, dan zie ik ze kijken zo van: ‘Stervensbegeleiding? Dat is toch helemaal niet gezellig?’

Veel duidelijker is de ontstane kloof tussen haar de anderen niet te verwoorden.

En het zou niet erg zijn, als ze maar al een nieuwe groep had ontmoet. Een groep van mensen zoals zij. Mensen die haar bevestigen, begrijpen, inspireren. Maar I. heeft haar ontwikkeling in haar eentje gedaan. En bovendien is die groep van mensen weliswaar groeiende, maar nog altijd niet echt main stream.
Dan zie ik ineens het beeld voor me van een eigen groepje. En van een tafel.
“Heb je niet vaag ergens een plannetje?”, vraag ik haar. “Een idee om mensen zoals jij naar je toe te trekken? Iets met een tafel?”
I.’s mond valt open.
“Ja…”, zegt ze wijfelend. “Alleen… dat vind ik nog… zo eng.”

En dan komt het idee eruit: ze wil gaan koken voor mensen. En dan een onderwerp ter tafel brengen waar ze met elkaar over van gedachten kunnen wisselen. “Zoals wij dat doen in Griekenland. Dat is filosoferen: samen praten, zonder overreden, gewoon het uitwisselen van gedachten. En dat mis ik zo in Nederland.”
Ze heeft er zelfs al een naam voor: ‘De Tafel van Liefde.’

O, wat prachtig.
Wat een geweldig idee.
Al pratend, al vormend in woorden, halen we het idee uit dat kleine kamertje in haar achterhoofd en geven het voorzichtig gestalte, voeden het, laten het groeien, zodat het geboren kan gaan worden, zodat het echt in de wereld komt. Zodat het nu dan ook echt Bestaat.

Er gaat een hele blije I. weg.
Eentje die weet wat haar te doen staat.
Eentje die zin heeft om te koken en die erop vertrouwt dat ze via die weg de mensen zal vinden waar ze bij hoort.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments