Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

C'EST UN SECRET!

3xkaart

Een consult op Koningsdag.
Ja, een beetje raar, maar het was voor een Parisienne.
En die was alleen vandaag nog in het land.
Dus zo was ik vanmorgen op de praktijk in voorbereiding.

Ik trek 3 kaarten en iets raars valt me op.
Het zijn alle drie vrouwen die een dier vasthouden.
Geen idee wat ik daarmee moet, maar maf is het wel.

Marie komt binnen, met haar zus Eva en het consult gaat van start. In het Frans, ja ja, een hele overwinning voor mij, maar ik heb vroeger Frans gestudeerd dus ik moet dit kunnen. En ik heb de hulp van Eva die ook Nederlands spreekt en dus kan tolken als ik een woord of uitdrukking even niet weet.

Marie zit in een transformatie-periode, zoals zovelen van ons. En dat geeft bij haar veel angst. Het oude loslaten, open staan voor het nieuwe, waarvan ze nog niet weet wat het is. We praten erover. En al pratend ‘vraag’ ik aan de andere wereld hoe we haar kunnen geruststellen, want dat is heel erg nodig in deze situatie.

Dan dringt het beeld van dieren zich aan me op. En ik vraag Marie of het klopt dat ze een bijzondere band heeft met dieren.
“Non!”
Ze zegt het heel gedecideerd. En 5 jaar geleden zou ik geschrokken zijn en het hierbij laten. Maar nu blijf ik maar dieren zien. En ze voelen ook zo dichtbij.
“Parce-que, je vois une connection très speciale avec toutes sortes d’animeaux”, probeer ik het dus toch nog maar een keer. “Et j’ai l’impression que maintenant ce sont les animeaux qui veulent te soutenir.”
En nu ineens tranen bij Marie.
Ze kijkt haar zus aan.
Die haalt haar schouders niet-begrijpend op.
“Mais c’est un sécret!”, roept Marie uit op een manier zoals alleen Françaises iets wanhopig uit kunnen roepen.
Het wordt stil. Niemand weet wat nu te doen.
Marie zucht en veegt haar tranen weg.
En dan vertelt ze het ‘sécret’.
Ze doet het al van kinds af aan. Waar ze ook komt. Ieder bos, ieder park, ieder stukje gras. Voordat ze het betreedt, zendt ze een gedachte uit naar de dieren: ‘Pas op, ik kom eraan. En ik wil jullie niet doden.’

En blijkbaar.
Blijkbaar is deze gedachte aangekomen.
Hebben ze geleid tot die speciale band die ik voel.
En zijn ze nu hier, de dieren.
Voor Marie.
Om haar te steunen, in haar moeilijke tijden.

Ik wist niet dat dit kon. Terwijl, als je erover nadenkt… Ik zeg het immers altijd tegen anderen: gedachten zijn niet vrijblijvend.
Het is energie die je uitzendt.
En die weer leidt tot een reactie.
Vroeg of laat.
Maar altijd op het juiste moment.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment