Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

D'R EIGEN KUSSENTJE

kat
Cliënte B. vroeg naar haar kat.
Miepie.
Een jaar of 7 geleden overleden.

Vroeger zou ik gezegd hebben: ik doe geen dieren, want dat kan ik niet. Maar er is ooit een ervaring geweest, notabene met een konijn, waardoor ik van mening moest veranderen. (Het verhaal staat in mijn boek Dooie Boel, onder de titel Komt Een Konijn Bij Een Medium). Afijn, ik ‘doe nu dus ook dieren’.

Aanleiding voor B’s consult bleek dat ze Miepie ineens ’s nachts op haar bed meent te voelen. “Precies dat gedrag van vroeger, met dat stampen bij mijn voeten en dan bij me komen liggen. Het is me al een paar keer gebeurd. Zo raar.”

Ik ‘reik uit’ (zo voelt het als ik me open stel voor de andere wereld), en verdomd zeg: gekriebel bij mijn enkels. Zo voelt voor mij een kat. Daarna ‘voel’ ik een karakter. Niet heel erg aanhalig, beetje op zichzelvig, maar op een afstandelijke manier toch ook een troostend dier. B. Herkent het. “Zo was Miepie.”
Over het eind van haar leven laat Miepie zien dat ze gewoon stopte met eten en in korte tijd stierf ze, broodmager. Het blijkt inderdaad zo gegaan te zijn.
Dan komt er een beeld van een kussentje.
“Had ze ook haar eigen kussentje?”, vraag ik.
Ik zie aan B. dat ze dat heel erg herkent. Haar konen worden rood en ze raakt geëmotioneerd. Blijkbaar is het kussentje belangrijk.

We praten over het waarom van de ‘aanwezigheid’ van Miepie, juist nu. Het blijkt met verschillende dingen te maken te hebben. Maar vooral met troost en steun in de stappen die B. nu aan het zetten is in haar leven.

B. is ontroerd door het consult. Als ze haar jas aantrekt, zegt ze: “Weet je wat het was met dat kussentje? Ik had Miepie uit het asiel gehaald en eigenlijk was er helemaal geen klik tussen ons. Ik dacht er zelfs al over om haar maar terug te brengen. Toen werd ze ziek. De dierenarts dacht dat ze het niet zou redden, maar ik voelde dat er toch nog hoop was. Weer thuis zei ik tegen Miepie: ‘Ga maar lekker op dat kussentje daar liggen, dan zorg ik voor je en dan word je wel weer beter.’ Ze keek me aan. En voor de eerste keer luisterde ze naar me. Ze ging op dat kussentje liggen, liet zich door me verzorgen, werd beter en vanaf toen was het goed tussen ons. Dat kussentje was sindsdien van haar. Ik heb het ook nog steeds bewaard.”

Een zeldzaam ontroerend consult.
Met een dier waarvan het hart gewonnen moest worden.
Maar dat nu zorgt voor haar baasje, voor altijd.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment