Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

WE KOMEN MET EEN GROEP




Koffie, thee, koekjes en stoelen.
All set voor een dagje Jaaropleiding.
Het onderwerp: Inspiratie.

Ik ging nog even in meditatie. Om mezelf voor te bereiden en om even wat te vragen aan ‘de andere kant’. In mijn beleving is inspiratie namelijk een samenwerking tussen beide werelden. Inspiratie: de spirit komt erin. En dus zei ik: “Willen jullie erbij zijn om ons te inspireren?”
Ik wilde mijn ogen alweer openen, toen ik een antwoord meende op te vangen:
“We komen met een groep.”
Ik dacht: ‘Oke, dat komt goed uit, want wij zijn ook met een groep.’
Verder niet wetend…

De dag begon. Ik legde een en ander uit over mijn visie op inspiratie en hoe je die kunt bereiken: door je open te stellen, je intentie uit te spreken en dan als het ware achterover te leunen en ze de kans te geven om je de woorden in te geven.
Op een bepaald moment kwam cursiste M. naar voren lopen, naar de boekenkast.
“Wat is dit?”
Het was een onverwachte actie en ze haalde een boekje tevoorschijn. Guus Luijters – Het Sterrenlied.
“Dat is grappig dat je die eruit haalt”, zei ik. “Want dat is precies wat ik bedoel: een boek dat geïnspireerd is – in mijn ogen althans – door een Joods meisje in de andere wereld dat haar verhaal en dat van de andere kinderen uit de Amsterdamse Rustenburgerstraat aan Luijters heeft ‘doorgegeven’. We spraken er even over en gingen toen weer door.

We deden een schrijfoefening: eerst 15 min. schrijven, zomaar, out of the blue. Daarna een korte meditatie waarbij we de andere wereld erbij uitnodigden om ons te inspireren. En dan weer 15 min. schrijven, om vervolgens te kijken wat het verschil is tussen de 2 stukken. En ineens dook daar de oorlog weer op zeg. Eerst bij M., die er in haar eerste stuk gedachtes over had en in het tweede meer ‘wijze woorden’. Maar ook bij E., die in het tweede stuk een werkelijk schitterend gedicht had gemaakt, over oorlog en vrede. We waren er stil van. En zij nog het meest.
“Ik schrijf nooit gedichten. En ik gebruik nooit dit soort woorden.”
Mooie ervaring.

Een volgende oefening ging over geïnspireerd spreken en I. was aan de beurt.
“Ik heb 2 boeken bij me als onderwerp. Welke zal ik nemen?”
Ze twijfelde.
Pakte toen: Etty Hillesum – Het Verstoorde Leven. Het dagboek van een Joodse jonge vrouw die wist wat haar te wachten stond, maar zich toch naar Auschwitz liet afvoeren, om er te kunnen zijn voor anderen.
Toen begon er iets bij wakker te worden…

Het geïnspireerde spreken van I. was waanzinnig. Tranen van ontroering, rillingen, warmte, koude, het was zo geïnspireerd, zo samen met de andere wereld, op zo’n prachtig en diep niveau.
Toen ze klaar was, kon niemand iets zeggen.
Maar ik had moest toch iets te zeggen.
“Voordat we begonnen vanmorgen, heb ik gevraagd of de andere wereld erbij wilde zijn. En ze zeiden: ‘We komen met een groep.’ Nu gaat het steeds over WO II, dus voelen jullie hetzelfde als ik?”

We spraken er nog over.
Waarom zouden ze dat doen? Willen ze iets van ons?
Ik: “Zij willen meestal niet veel. Ze stellen zich dienstbaar op. En ze vinden het leuk om ons te inspireren. De spirituele wereld is gek op experimenten.”

Pas later dacht ik dieper over na. Als je je voorstelt hoe die mensen, die op de meest vreselijke manieren zijn omgekomen, hoe die zielen zich ooit weer moeten voorbereiden op een terugkeer naar aarde. Dat doe je niet zomaar. Dat doe je met aarzeling. Stapje voor stapje. En dan was dit een hele mooie stap: een dagje samenwerken met een groep lieve mensen, met een open mind en een open hart.

De dag was gisteren en hij trilde vandaag nog na.
De hele dag krijg ik mailtjes van deelnemers.
“Het was waanzinnig. Het was heel speciaal.”
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment