Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

IN EEN RECHTE LIJN NAAR DE JUISTE EINDBESTEMMING

Gidsencommunicatie.
Dat stond op het programma gisteravond.
Tijdens de maandelijkse oefencirkel in mijn praktijk.

De oefencirkel is een mogelijkheid voor mensen die mijn intuïtiecursussen hebben gevolgd om te blijven oefenen. En gidsen is een mooi, maar lastig onderwerp. Mooi omdat ik er inmiddels, na jaren van twijfel en verzet, toch van overtuigd ben geraakt dat wij allen (!) helpers hebben die ons bijstaan in ons leven en in onze ontwikkeling. Lastig omdat je ze niet kunt zien. Dus: bewijs het maar eens!

In mijn eigen leven heeft het lang geduurd voordat die overtuiging er was. Uiteindelijk en na lang puzzelen, maakte ik een deal met die onzichtbare wezens: als jullie er zijn, als jullie ècht bestaan, beïnvloed me dan door mijn gedachten te sturen, door ze in het Engels te geven. Want ik beheers het Engels prima, maar het is niet de taal waar ik in denk, dus wanneer ik merk dat dat toch gebeurt, dan weet ik dat het komt van ‘iets anders’.

Het werkte. Soms, vaak op de meest onverwachte momenten, betrapte ik mijn eigen hoofd op die taalswitch en wist ik: hé, dit is het dus. Dat had ik trouwens ook wel zonder de Engelse taal kunnen beseffen, want los daarvan, ‘klinken’ die gedachtes ook anders. Rustiger, vastberadener, gidsender. Maar goed, Janneke is een sceptisch meisje en ze had die omweg blijkbaar nodig om erin te kunnen gaan geloven.

Gisteravond was het aan mij om de groep ook dat geloof te geven. Maar hoe? Ik besloot een andere weg te gaan, namelijk om die hele afslag richting Scepsis te vermijden. Gewoon te zeggen: what the heck doe eens gek, geloof het gewoon. We begonnen met een meditatie die draaide om het voelen van Vertrouwen, Loslaten en Meegaan met de stroom. Daarna ging iedereen ging zitten in tweetallen met pen en papier. Ik zei: “Achter degeen die tegenover je zit, staat een gids. Niks afvragen, gewoon van uitgaan. En die persoon dicteert jou een brief voor degeen tegenover je. Ook hier: niks afvragen, gewoon opschrijven. En daarna zien we wel.

Het was voor mij ook een beetje een gok, want zoiets kan alle kanten opgaan. Maar toen ze begonnen te schrijven, voelde ik dat het de goede kant op ging. Ten eerste voelde het ‘vol’ in de ruimte. En ten tweede: de mensen schreven en schreven, alsof ze in een soort van lichte trance kwamen. Daarna kwam het moment van de brief aan elkaar voorlezen. En toen: de tranen. Een vrouw kreeg in de brief antwoord op de vraag die ze die ochtend onder de douche had gesteld. Een ander kreeg een routebeschrijving, heel symbolisch maar toch ook helder, van de weg die haar uit haar huidige, benarde positie kan voeren.

En ik was blij, want: het had gewerkt.
Daar waar ik zelf via de afslag Scepsis en de Engelse-taal-deal weer op de hoofdweg terug was gekomen, waren zij gewoon rechtdoor gereden.
In een rechte lijn door naar de juiste eindbestemming:
Geloof.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments