Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

PATATJE MET

Ineens hoorde ik over CEASE Therapy.
Iets wat zou kunnen helpen bij kinderen met autisme.
En ik dacht: oeh, misschien toch nog een kans…

Jaren geleden, toen de patat zich bewust werd van zijn eigen autisme, heb ik hem wel eens horen zeggen: “Is er geen pil tegen autisme? Want als die bestaat, dan neem ik hem.”
Het deed pijn.
Temeer daar het antwoord ‘nee’ was.

En nu was er dus een mogelijke, kleine, je weet maar nooit kans?

Ik besloot het de patat voor te leggen.
“Stel dat er iets zou zijn wat misschien, als is het maar een beetje, je autisme weg zou halen, zou je dat dan willen?”
De patat wist niet wat hij moest met deze vraag moest en besloot maar gewoon verder te lezen in zijn Donald Duck.
“Denk er maar eens over na. Ik kom er later wel op terug”, zei ik.

’s Avonds aan tafel begon ik er weer over.
“Heb je erover na kunnen denken?”
“Ja”, zei de patat. “En ik denk dat ik het niet wil. Want ik ben bang dat ik dan… niet meer… mezelf ben.”

Poeh, dat was even een lastige. Want wat is ‘jezelf’ en wat is ‘autisme’. En in hoeverre hoort autisme nu bij ‘hemzelf’?
“Zijn er kanten van je autisme waar je wel van af wilt?”, vroeg de pipo.
“Ja, van mijn angst voor vreemde mensen. En voor dat ik mijn lichaam niet goed voel”, zei de patat. “Maar voor de rest niet.”
Het werd een heel gesprek.
Waarbij we er eigenlijk op uit kwamen dat we allemaal vergroeid zijn met de patat zoals-ie nu is. Dat we hem eigenlijk behoorlijk geweldig vinden, ondanks zijn ingewikkelde gebruiksaanwijzing. En misschien wel juist dankzij…
“Ik denk”, zei de pipo. “Dat autisme ook niet zozeer een probleem is. Het probleem zit hem vooral in het niet kunnen accepteren door de massa van mensen die anders denken. Terwijl, het is een ander soort van denken waar de wereld ook veel aan zou kunnen hebben want diversiteit is goed voor de soort.”
“Leonardo da Vinci had ook autisme”, voegde de patat toe.
“O, echt?”, zei ik.
“Ja, en Napoleon. En Einstein. En Bill Gates ook.”
“Dat bedoel ik”, zei de pipo.

’s Avonds zien we de film The Imitation Game. Waarvan ik altijd dacht dat hij ging over het ontcijferen van de Enigma Code tijdens WO II door het genie Alan Turing. Maar ik zag een hele andere film. Want zonder dat het gezegd werd, werd toch duidelijk gemaakt wat Turing was:
Een genie, mèt autisme.
Een anders-denker die juist daardoor de code wist te breken en dankzij wie de oorlog met minstens 2 jaar werd bekort.
Hetgeen minstens 14 miljoen levens spaarde.

Het was op dat moment dat ik besloot: de patat mag zelf bepalen. Geen CEASE-therapy is ook goed. Dan blijft het gewoon een patatje mèt.
Een patat met een andersoortig leven, ja.
En zeker geen gemakkelijk leven, nee.
Maar vast zeer de moeite waard.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments