Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

SHADES OF BLUE

IMG_20150105_141108

De procedure met de lintjes is als volgt.
Eerst trekt de klant er eentje met ogen open.
En daarna een met ogen dicht.

Het lintje met de ogen open vertelt iets over onze ‘aardse kant’. Ik geloof dat we in de kern een ziel ZIJN (niet hebben) en dat die ziel hier te maken krijgt met een aards lichaam met dna, met een persoonlijkheid, een familie en een opvoeding etc. Afijn, daar gaat dat eerste lintje dus over. En met de ogen dicht, als het hoofd even helemaal niet mee kan doen, dan spreekt de ziel.

De klant trekt de lintjes.
Daarna is het aan mij.
Tenminste, zo gaat het normaal.

Corinne trekt het lichtblauwe lint. Ze legt het tevreden neer.
“Ja, zo moet het zijn”, zegt ze.
Dan, met ogen dicht, trekt ze het witte lint.
“Aaaah nee”, zegt ze een beetje zuchtend. “Wit.”
Ze legt ze naast elkaar en kijkt. Meestal gaat de klant nu achterover zitten met zo’n hoofd van ‘veel succes Janneke’. Maar bij Corinne lijkt er iets aangezet te worden.

“Hmmmm”, zegt ze. “Zo is het nog niet goed. Er moet iets tussen, anders wordt het weer niks. Kijk, deze moet ertussen. (Ze legt het middelste lichtblauwe lint erbij.) Ja, beter zo. Want kijk, ik wil heel graag op mijn gevoel leven (wijst naar het linker lintje. Deze kleur kan inderdaad staan voor water, voor gevoel, emotie.) Maar dat wil ik al 20 jaar. En iedere keer weer als ik op dat punt sta, dan sla ik dicht en dan doe ik niks. Niente. Dan ben ik blanco, zie je wel. Dus die stap voelt als te groot voor mij. Die moet ik kleiner maken. Dat werkt denk ik beter. En ik geloof wel dat de stap gezet moet worden hoor. Dat wit vraagt er wel om, om ingekleurd te worden. Ik moet een manier zien te vinden om van dat stille, wittige over te gaan naar iemand die de emoties laat komen en laat stromen. En daar heb ik een tussenstap voor nodig.
Gekke kleur trouwens, die middelste. Hij doet me ergens aan denken. Wat zeg je? O, ja, mijn eigen trui! Hahaha, dat is ook toevallig; die heb ik net zaterdag gekocht. Moest ik hebben ja. Vanwege de kleur inderdaad. Ik heb ook deze tas er bij gekocht, in dezelfde kleur. Ja, mooi he. Het is een kleur die, ja… wat wil die zeggen. Hij is zo zacht. Baby-blauw zeg maar. Dus alsof-ie tegen me wil zeggen: zorg voor jezelf als voor een baby. Vertroetel jezelf, lekker vasthouden, lekker knuffelen, lekker in badje en dan lekker in de olie. Dat je gewoon een beetje rustig kunt wennen aan het leven op aarde, zeg maar. Nee, dat heb ik zelf nooit gehad als baby. Mijn biologische moeder heeft me meteen na mij geboorte af moeten staan en ik ben in een tehuis terecht gekomen. Ik denk wel dat ik daar een stapje gemist heb, ja. Ik zei dit weekend nog tegen mijn vriend, dat ik daar zo’n behoefte aan heb. Aan geborgenheid. Dat het voelt dat ik dat nu zo nodig heb om verder te komen. Ik heb mezelf teveel gedwongen in het verleden. Ik MOEST van mezelf op gevoel leven. Maar zo werkt het niet. Niet zo pats boem. Ik heb eerst veiligheid nodig om die volgende stap te zetten. Als ik me veilig voel, durf ik het wel, stapje voor stapje, zoals een baby zich ontwikkelt wanneer hij zich veilig voelt. Want dan gaat het eigenlijk vanzelf he. Veiligheid is alles. Ja, zo ga ik het doen!
Goh, wat goed zeg, zo met die lintjes. Het wordt me ineens helemaal duidelijk. Ontzettend bedankt joh. Echt ontzettend bedankt….”
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments