Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DAT HET LEVEN DOORGAAT

Nubia en Francisco komen zo eens per jaar.
In de hoop weer iets te horen van hun zoon Alex,
die op 20-jarige leeftijd totaal onverwacht overleed.

Doordat ze vaker komen, weet ik een beetje wie Alex is en hoe hij communiceert. En zo kan het dat ik zijn aanwezigheid herken al een uurtje of 2 voordat zijn ouders er zijn. Hij brengt mijn aandacht op een hart. En ik meen op te vangen: ik ben verliefd. Ik vind het een beetje een verwarrende mededeling, maar sla het op in mijn gedachten.

Als Nubia en Francisco zijn gearriveerd, praten we even over hoe het met ze gaat. Ze vertellen dat het verdriet nooit slijt en dat vooral december altijd een moeilijke maand is. En terwijl ik nog niet begonnen ben, is daar weer dat beeld van dat hart, en dat gevoel: ik ben verliefd! Ik besluit het er maar uit te gooien, want dat is blijkbaar de bedoeling.
“Hij laat me zien dat hij een grote liefde heeft gevonden. Ik kan het niet bewijzen, maar hij kwam er al mee voordat jullie er waren, dus ik geef het maar door zoals ik het krijg.”
Het bericht ontroert ze zichtbaar.
En dat kan ik me voorstellen.
Al zou ik het liever ‘meer bewijsbaar’ maken.

Ik ga nu echt van start, reik uit en stel me open voor wat er maar komt. Alex laat beelden zien van zijn kamer en van hoe zijn moeder daar iets doet met zijn kleren. Hij laat weten dat hij zijn vader, die gitaar speelt, andere nummers heeft horen spelen die over hem gaan. Hij laat zien dat het hem, na lang proberen, is gelukt te verschijnen in een droom van zijn moeder. Hij laat een vakantie-situatie zien in een outdoor-omgeving met bergen, waarin er totaal onverwacht een liedje klinkt waar hij wat mee wilde zeggen.
Nubia en Francisco knikken.
Ze herkennen de informatie.

Dat is belangrijk. Want hoe mooi de ‘ik-ben-verliefd-mededeling’ ook is, ik kan het niet bewijzen. En hoewel je nooit 100% herkenning krijgt, moet er toch zoveel mogelijk geverifieerd kunnen worden. Want daarmee wordt bewezen wat eigenlijk de hoofd-boodschap is: ‘Ik ben er nog! Ik ben niet weg, maar ik ben ergens anders. En ik weet ook nog wat er bij jullie speelt. Dus op een andere manier, zijn we nog steeds samen.’
Dat is de porté van mediumschap.

En dan stuurt Alex toch weer zo’n niet-verifieerbaar beeld: hij laat zichzelf in een auto zien. En ik voel wat hij wil zeggen: op aarde reed ik nog niet, maar nu wel. Ik heb mijn eigen auto!
Tja, wat doe ik met dit beeld? Ik zeg ik het toch maar weer. En zowaar, het blijkt informatie die belangrijk is, gezien de reacties van zijn ouders.
Francisco: “Hij had het allemaal net een beetje gepland vlak voor zijn overlijden. Even geen meisjes, maar eerst zijn propedeuse halen. En daarna zijn rijlessen weer oppakken.”
Nubia: “En na zijn overlijden, bleek hij zijn propedeuse gehaald te hebben!”
Francisco: “Van de week waren we nog bezig met een nieuwe auto en toen zei ik nog: Jongen, ik wou dat ik je hierin kon zien zitten.”
Nubia: “En je vraagt je ook af als moeder: als hij daar maar niet alleen is. Maar dat is hij dus niet.”

Nee, dat is hij zeker niet.
Alex is verliefd op een meisje dat ook verliefd is op hem en natuurlijk wilde hij dat kwijt aan zijn ouders! Door te reageren op hun angsten en vragen, laat hij zien dat hij bij ze in de buurt is. En door over zijn vriendin te vertellen en over de auto, bewijst hij toch iets heel belangrijks. Namelijk dat het leven in de andere wereld gewoon doorgaat.

Het plan was: eerst propedeuse halen en dan pas een meisje en weer gaan autorijden.
En precies zo is het gegaan.

(P.s., dit blog is tot stand gekomen met toestemming van de ouders om hun eigen namen te gebruiken.)
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments