Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

THE MANTLE OF MEDIUMSHIP

Mensen staan er niet altijd bij stil.
Maar als medium draag je een grote verantwoordelijkheid.
De cliënt die tegenover je zit, bevindt zich namelijk vaak in een kwetsbare toestand.
En de overledene, degene voor wie jij de spreekbuis bent, is compleet van jouw woorden afhankelijk.

Ik vroeg het me laatst nog af, na een dag werken: 'Wat als ik dingen verkeerd heb gezegd? Wat als ik vandaag heb verteld dat die vader in de spirituele wereld het eens is met hoe de erfenis nu wordt verdeeld, terwijl hij dat eigenlijk niet zo is. Ik bedoel: het is geen telefoonlijn die we met ze hebben. De communicatie loopt, in elk geval bij mij, voornamelijk via het heldervoelen. En dat voelen is niet elke dag en ook niet elk moment even helder. Dus: mag ik dingen dan wel zeggen? Mag ik dit werk überhaupt wel doen? Kan ik deze verantwoordelijkheid wel dragen? En wat zijn de gevolgen als ik fouten maak?'

Bladerend door Silver Birch, toch een beetje mijn bijbeltje, kwam ik die avond een zinnetje tegen dat me in elk geval troost gaf. Silver Birch spreekt vanuit de andere wereld en geeft zo zijn blik op ons hier, op aarde. In een hoofdstuk over mediumschap zegt hij: "Communication between the two worlds is highly complicated and dependant on many factors. (...) We always say: never blame the medium if she's doing her best."

Oke, heel aardig van Silver Birch.
En hij heeft ook gelijk, want meer dan je best kun je niet doen.
Maar iets in mij was nog niet tevreden.
Ik kan me namelijk zo goed voorstellen dat wanneer je in de andere wereld leeft, en je boodschap is niet goed doorgegeven, dat dat toch gaat knagen.
Het zou mij gigantisch irriteren, dat weet ik wel.
En de gevolgen kunnen ook nog eens groot zijn!

Gisteravond kwam er op Facebook iets moois voorbij. Mijn heldin, het medium Mavis Pittilla, altijd 'on tour', zit nu blijkbaar in Australië. Daar geeft ze een interview. Mavis horen spreken is een genot. En in dit gesprek geeft ze halverwege ook nog eens haar visie op mijn vraag. Geen opgepoetst verhaal, maar een eerlijke versie. "One day you are going to face the people you where a medium for. And there are people that are going to say: you took my name in vain. And others will say: thank you for what you did, for me and my family." (Toch even een rilling over mijn rug.)

Daarnaast ook haar visie op de verantwoordelijkheid van het werk en het maken van fouten.
'I think you can be forgiven at the beginning of the journey. Because you are not yet aware of the responsibility that has been put on your shoulders. But when you take the mantle of mediumship, there has to be that dedication. That is where you say: I have no master, I have no dogma. I have the freedom and the responsibility of working between two worlds.'

Negeer de self kickende interviewer (Hij maakt nog net geen selfie tijdens het gesprek). En geniet van Mavis, een van de groten op aarde. Het witte zakdoekje in haar hand, zo heeft ze ons ooit verteld tijdens een les, is 'tegen de zenuwen'. En dat maakt haar, behalve groot, ook juist weer zo lief en zo heerlijk menselijk.

Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments