Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

SPIRIT BINGO!

“Zullen we eens wat anders doen in Den Haag Ils?”, vroeg ik laatst over de telefoon.
“Ja, laten we eens iets anders doen!”, reageerde Ilse.
“Durf jij spirit bingo aan?”
“Doen we!”

Meer woorden hadden collega Ilse en ik, er niet aan vuil gemaakt. En dus had ik loterij-tickets gekocht en reed ik een week later naar Den Haag. Daar aangekomen, begon ik me druk te maken. Waarom nou weer moeilijk doen? Waarom nou weer risico’s nemen? Waarom nou weer spirit bingo? Ilse kwam ook aan en zei, met die guitige ogen van haar: “De laatste keer dat ik collega’s spirit bingo zag doen was in Engeland en toen ging het helemaal de mist in.” En precies toen moesten we ‘op’. Bedankt, Ils!

Ik praat altijd graag eerst even met de zaal. Dan kan ik ze even ‘voelen’ en aan ze wennen. En hetzelfde gebeurt dan vanaf de andere kant. Ik legde de mensen uit wat we gingen doen, hoe het werkte en ook waarom we het deden. En zo gaf ik eigenlijk antwoord op mijn eigen vraag. Ik zei: “Als je als medium elke keer hetzelfde doet, bestaat het gevaar dat je in de groef van de gewoonte terecht komt. Dan ontwikkel je je niet meer en stilstand is achteruitgang. Daarom nemen we vanavond een risico met het aangaan van een experiment dat we zelf nog nooit gedaan hebben en dat dus alle kanten op kan gaan. (Een beetje indekken mag best.)

Iedereen had een lootje gehad, waarvan de andere helft in een doos zat die bij ons op het podium stond. Ilse begon. Ik gaf haar een blinddoek die ze opzette. Uit de doos grabbelde ze een nummer dat ze aan mij liet zien. Ik noemde het nummer en iemand in de zaal met hetzelfde nummer stak zijn hand op. Hij mocht zijn stem niet gebruiken, had ik uitgelegd. Het hele idee van het experiment is namelijk dat het werkende medium is afgesloten van informatie anders dan uit de s.w. (spirituele wereld.) Geen oogcontact met de ontvanger, geen stemgeluid, niks. Alleen zij en dat nummer en dan maar hopen - nee, erop vertrouwen! - dat de s.w. inderdaad zo intelligent is als wij altijd zeggen. En dat ze met een nummertje op een lootje genoeg zouden weten om diegene door te laten komen die hoorde bij diegene in de zaal.

En zo intelligent was de s.w.
My God wat ging Ilse goed!
20 statements, 20 x raak.
Kippevel.

Daarna was het mijn beurt. Blinddoek voor, lootje pakken, Ilse las een nummer voor.
“We hebben een ontvanger, Jan. Ga je gang.”
Ik had niks. Ik wist niks. Ik stond daar, in het donker en… ik gaf me over. En zo helder, alsof ze naast me stond: een moeder, met een groot gezin, een chronische ziekte, lang verzorgd door dochter die in de zaal zat en de zin ‘we hebben dezelfde ogen’ en zo maar door.
Na afloop de blinddoek af. Een snikkende vrouw in de zaal. Het klopte allemaal, maar ik had wel 1 fout gemaakt. Het was: we hebben dezelfde oogziekte.
(Dat was de chronische ziekte: glaucoom. De dochter had net dezelfde operatie ondergaan als moeder destijds.) Briljant doorgegeven door de moeder, maar gemist door het medium.

En zo zag je het maar weer: wij mediums zijn feilbaar.
Maar zij… daar aan de andere kant, zij zijn zo goed.
Zo ontroerend goed.
We hebben soms geen idee.
Tenzij we weer eens een risico nemen.
Met een potje spirit bingo.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments