Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HET GAAT OM HET GEVEN

serious

Ik word er zo blij van.
Van Serious Request.
Voor mij al jaren de ultieme opwarmer voor Kerst.

Ik word zo blij van het Samen.
Van het Goede Doel.
Van die jongens binnen in dat glazen huis en van alle gekkigheid daarbuiten. Van een heel plein met mensen die allemaal staan te springen op muziek. En van de serieuze noten van Eric Cortons reportages tussendoor. Het geheel is ook als een muziekstuk, met vrolijke delen, maar ook droevige momenten. Dat maakt het geheel ook zo waardevol en sterk.

Ook de patat houdt van Het Glazen Huis, dus wij erheen vandaag, met de trein. Het was begin van de middag toen we aankwamen op de Grote Markt in Haarlem en de drukte viel ons mee, wat voor de patat een opluchting was.
“Durf je door de drukte naar de brievenbus om er geld in te gooien?”, vroeg ik.
“Nog heel even wachten”, zei hij.
(Vertaling: “Ik moet even wennen aan de mensen en aan het idee dat ik hier nu ben, maar ik wil het zo wel proberen.”)
Na een minuut of wat begonnen we ons dan toch wat naar voren te werken. En zagen hoe deze geöliede machine werkte. Op de grote schermen stond aangegeven waar de brievenbussen (het zijn er 3) zich bevonden. We schoven aan in een van de rijen voor die bussen. Na een minuut of 20 naderden we het huis. We zagen Coen Swijnenberg in zijn rendierentrui. En Domien Verschuuren die dansend plaatjes stond te draaien.
“Kom maar hoor!”, riep een vrijwilliger ineens.
We stopten allebei ons geld in de bus. De patat maar liefst 10 euro, een maand spaargeld. Ik voelde trots, maar de patat had twijfel.
“Misschien had ik toch meer moeten geven.”

Op het plein was gezellig. Mensen kwamen aanlopen met grote cheques van acties die ze thuis op touw hadden gezet en waarvan ze de opbrengst nu kwamen inleveren. Het geheel gaf een heerlijke sfeer van samen, van ludiek, maar ook van verantwoordelijkheidsgevoel voor die vrouwen en meisjes waar het dit jaar om draaide.

Vanavond keken we samen naar de finale.
“Mooi he”, zei ik tegen de patat.
“Ja, maar ik weet niet zeker of ik wel genoeg geld heb gegeven”, herhaalde hij bezorgd.
“Het gaat om het geven”, zei ik. “Niet om hoeveel.”
De laatste plaat in het huis was Thank You, van Alanis Morissette.

Ze verlieten het huis, kwamen aan op de Grote Markt en daar brak het rode-knop-moment aan.
€ 12.380.438,- was de eindstand.
“Als ik niet had gegeven, was het 12.380.428,- geweest”, stelde de patat vast. “Dus misschien was het dan toch wel goed.”

Serious Request: Dank jullie wel.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments