Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

GELUK BIJ EEN ONGELUK

De praktijkruimte in kerstsfeer, de kaarsen aan, de koffie klaar.
Ik heb zin in de laatste lesochtend voor de Kerst.
Nog even mijn mobiel uit doen.
Ik zie dat A. heeft gebeld.

Ik bel hem.
“Ik lig in een ambulance. Ze zijn met me bezig. Ik eh… weet niet waar de auto naartoe gaat. Tuut-tuut-tuut.”
Sh***, wat is dit?
Dit is niet goed!
Dit is helemaal niet goed!

Ik ga ijsberen. Probeer hem nog een keer te bellen. Niets. Na 10 minuten probeer ik het weer. Dit keer krijg ik afwisselend hem en een ambulance-broeder. Een auto-ongeluk op weg naar school van de patat, achterop gereden, vrij hard (de andere auto total loss), hij nekpijn, rugpijn, misselijk, in de war. Op weg naar ziekenhuis Hilversum.
Oke.

Ik moet de les cancellen. Het gaat me echt niet lukken. En de cursisten, die een voor een binnenkomen, begrijpen het gelukkig helemaal. Eentje is zo lief om me naar het ziekenhuis te rijden. Daar word ik meteen naar de Spoedeisende Hulp gebracht, waar het net zo druk is als in de serie ER. Rennende dokters, bedden die door de gangen worden gereden, huilende mensen. De receptie heeft even geen tijd voor me. Op het overzichtsbord zie ik A.’s naam. Kamer 4, staat erachter. Ik ga op zoek.

Ze zijn met hem bezig, achter een gesloten gordijn.
‘We gaan u draaien. Doet dit pijn? En als ik hier druk? Au!’
Ik twijfel even, maar loop toch door. A. ligt met zijn hoofd gefixeerd tussen grote, oranje blokken op een bed. Hij is koud, rillerig, van slag.
“Ik weet niet waar de auto is.”
“De auto is nu niet belangrijk.”

Ze maken scans. Van buik, hoofd, nek. Ondertussen bel ik naar de school van de patat. Hij zat ernaast, had geen letsel, maar was wel van slag volgens A. De politie heeft school gebeld, zo blijkt, en de directrice is hem komen ophalen. (Echt weer klasse van Het Mozaiëk.) Ik vraag naar hem en krijg hem ook aan de lijn.
“Ik was wel geschrikt”, zegt hij. “Ik moest ook huilen. Maar nu gaat het wel weer.”

De uitslagen van de scans laten op zich wachten. Ik besluit de patat van school te gaan halen, want het is woensdag, dus hij is om 12.30 uit. Het is mooi weer en om het hoofd rustig te krijgen, besluit ik te gaan lopen. Ik schat in dat dat moet lukken in ruim 3 kwartier. Verkeerde inschatting. Het laatste kwartier moet ik rennen om nog op tijd te zijn, maar ik haal het. Met de trein gaan de patat en ik daarna naar huis. Om een of andere reden worden we dan rustig, in die trein.

We stappen uit bij ons station en lopen naar huis.
“Het is geen normale dag”, zegt de patat.
“Nee”, zeg ik.
“En we komen zo langs de bakker”, gaat de patat door.
Ik voel waar dit naartoe gaat.
“Mag ik een puddingbroodje? En ook een uurtje extra gamen? Voor de schrik?”
Kortom: nog voor de bakker zijn we er alweer aardig overheen.

Ps, A. is weer thuis. Slechts een hersenschudding. Geluk bij een ongeluk.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 5 comments