Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ECHT HELEMAAL TOP

Schrijf op wat je wilt bereiken als medium
Dat zei, jaren geleden, mediumdocente Mavis Patilla een keer tijdens een les.
“En durf maar vrijuit te dromen”, voegde ze eraan toe.

Nou ja, in die stand van vrijuit dromen kon ik wel wat bedenken. Dus ik schreef op in mijn schrift:
‘Ik wil zo goed kunnen ‘blenden’ met de andere wereld, dat ik tijdens een consult soort van verdwijn. En dat degene die doorkomt via mij ook zichtbaar wordt, zo goed als mogelijk.

Nogal een wens ja. Maar het was ook even niet het moment om bescheiden te zijn. Een hoog doel stellen kan nooit kwaad.

De weg naar dit doel kwam al gauw in zicht. Tijdens een trance-les-week met Scott Milligan, maakte Scott me duidelijk wat er van me werd verwacht:
“You need tot sit. Meditate. At least five times a week. If possible for an hour.”
Dus dat doe ik sindsdien. Zitten, ‘blenden’ met de andere wereld, ze de kans geven om aan mij te wennen en andersom, zodat we steeds dichter bij elkaar konden komen. Dat is wat je een beter medium maakt.
Ik merkte wel effect, maar in eerste instantie vooral persoonlijk. Ik werd er rustiger van, geconcentreerder, aardiger ook, minder kattig. (Ja, ik was vroeger kattig. Lees mijn blogs van meer dan 3 jaar geleden maar eens.)
In tweede instantie begonnen mijn consulten te veranderen. Het contact met de andere kant werd dieper, er kwam nieuwe informatie en soms (heel soms) kon ik de controle wat meer loslaten.

Ieder consult is spannend. Maar gisteren was er eentje extra spannend. Pierre en Patricia (ik heb toestemming om hun namen te noemen), kwamen voor hun overleden zoon Coen (24 jaar slechts geworden). Ouders, kinderen, dan wil je zo goed zijn. Maar, zo ging het helemaal niet. Toen ik mijn ogen sloot en Coen voelde, met al zijn kracht en enthousiasme, met z’n sportlichaam, z’n leven vol reizen, z’n liefde voor zijn sport (snowboarden) en de bergen, z’n enorme vriendenkring… toen wist ik al dat niet ik dit consult tot een succes ging maken, maar hij. Coen met z’n zorg en liefde voor zijn familie, die hij bedankte. Dat ze hem hadden laten gaan, altijd, maar vooral die laatste keer op Schiphol, terwijl ze voelden… terwijl er iets in de lucht hing dat het dit keer… ‘Jullie hebben me de vrijheid gegeven. En dat was precies wat ik nodig had…’ Vader Pierre sloeg zijn handen voor zijn gezicht. “Hoe is dit mogelijk.” Maar moeder Patricia keek me juist heel strak aan. Ik zag het wel, maar… ook weer niet. Ik was er niet helemaal. Ik was een beetje ‘weg’. En toen zei Patricia het:
“Pierre, moet je naar haar kijken. Ze beweegt zoals hij, ze doet zoals hij, met dat snelle praten en zo…”

Jemig, dacht ik: dit is het.
Dit is een begin.
Zo voelt het dus als ze ‘door je heen komen’.
En het voelde eigenlijk… fantastisch.

Patricia en Pierre bedankten mij na afloop, maar ik bedankte Coen.
Een jongen die leefde temidden van de toppen en op de toppen van zijn kunnen.
Altijd bezig met zijn doel.
En nu hielp hij mij een stukje met het mijne.
Dank Coen, echt helemaal top!
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 7 comments