Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DOLENDE ZIELEN

“Ik stuur haar steeds maar naar het licht”, zegt cliënte V.
Ze is onlangs haar moeder verloren, maar voelt die moeder nog wel veel om zich heen.
Daaruit trekt ze de concludie dat moeder niet weet waar ze is, of waar ze heen moet.

Ik heb moeite met die opvatting. En dat komt doordat ik me juist altijd weer verbaas over de briljantheid van het systeem aan de andere kant. Wie overlijdt, wordt opgevangen. Net zoals dat gebeurt bij een nieuwgeborene hier op aarde. Die twee processen zijn goed met elkaar te vergelijken, waarbij ik de stelling aandurf dat de opvang daar beter is dan hier.

In deze opvatting werd ik nog gesterkt tijdens de lezing van Kitty Woud in augustus, over Het Stervensproces. Zij sprak daarbij over ‘De Ophaaldienst’, een organisatie in de andere wereld die er helemaal op gericht is om mensen die overgaan, op te vangen. Het was ook de Ophaaldienst die vertelde hoe het overlijden technisch in zijn werk gaat, en dat de andere kant altijd al weet wanneer een overlijden aanstaande is. Zelfs in het geval van een ongeluk.

“O, dus jij gelooft niet in dolende zielen?”, vraagt V.
“Nee”, zeg ik. “Daar geloof ik niet in.”
Ik aarzel even. Ook weer door een voorbeeld dat Kitty Woud gaf in haar lezing.
Zij vertelde dat, zeker bij een plotseling overlijden, mensen vaak in eerste instantie niet weten dat ze zijn overleden. Mooi was het voorbeeld van een overleden soldaat die op een missie was en werd opgeblazen door een bermbom. Kitty zei: “Die soldaat zag wel een lichtflits. Er gebeurt iets, maar hij zat zo in zijn missie, dat hij zich nog steeds levend waande en door wilde vechten. De andere wereld heeft een hele intelligente manier om daarmee om te gaan. Iemand met het uiterlijk van een meerdere, een comandant bijvoorbeeld, benaderde de soldaat om te vertellen: ‘Komt u even mee? De missie is afgeblazen. We gaan u even debriefen.’ Zo kreeg de soldaat langzaam maar zeker de kans om te wennen aan het idee dat hij al overleden was.”

Dit is precies wat ik bedoel met die intelligentie.
Hier op aarde voelen we ons nog wel eens aan ons lot overgelaten. Wat natuurlijk ook maar perceptie is. En wie in de andere wereld niet wíl zien dat-ie over is, kan er een tijdje over doen om zijn of haar dood te aanvaarden. Maar niet zonder hulp. En ik geloof dus niet in het nut van rescue circles waarin dolende zielen naar het licht worden gestuurd. Ik vind dat zelfs een beetje een belediging aan het adres van de spirituele wereld. (Dit zal me wel kritiek op gaan leveren van collega’s, maar zoals u ziet ben ik bewapend met ijzersterke argumenten. Dus kom maar op.)

Dat V. haar moeder om zich heen voelt, komt omdat moeder nog betrokken is bij haar. Zij maakt zich namelijk zorgen om haar dochter, omdat die de dood van haar moeder niet kan accepteren. Wat weer te maken heeft met het gevoel dat ze tekort geschoten is aan het eind van haar moeders even en nu moet dealen met het machteloze gevoel dat ze daar niets meer aan kan doen. Het is moeder die dochter ‘licht’ probeert te sturen.

Dolende zielen?
Ja hoor, ze bestaan.
Ze lopen hier plenty rond op aarde.
Geen idee van hoe en wat.
En hard op zoek naar licht in de duisternis.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 6 comments