Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE WONDEREN...

Een blog wekt soms de indruk dat u alles weet uit mijn leven.
Maar dat is niet zo.
Zo weet u niets van de ziekte van A.
Want die was te eng om woorden aan te geven.

U wist niet dat we tijdens een vakantie in 2007 in het Franse Saseray op een avond wat stonden te badmintonnen in de tuin van ons gehuurde huisje. En dat A. plotseling stopte, het racket weggooide en zei: ‘Dat kan dus ook niet meer.’ Ik wist dat hij al tijden pijn had aan zijn polsen, maar toen zag ik pas hoe erg het was.

De oorzaak van de pijn was het verdwijnen van bindweefsel, zo bleek. Zijn polsen werden geopereerd waarbij er van zijn eigen botten protheses werden gemaakt. De revalidatie was lang en de operaties bleken niet helemaal geslaagd, maar veel dreigender was dat A. ook op andere plekken pijn kreeg. Bindweefsel begon op meerdere plekken te verdwijnen. Zo ook rond het hart, bij de aanhechting van de slagader. Het hart bleek daardoor aan een kant vergroot en de cardioloog sprak over een aneurysma. Wanneer de slagader zou afscheuren, zou er alleen een kans op overleven zijn wanneer de ambulance er binnen 6 minuten zou zijn. Nog 5 millimeter extra verwijding en een operatie zou onafwendbaar zijn.

Het leven veranderde.
Permanente angst en onzekerheid waaiden ons huis binnen.
Op een avond vouwde ik mijn handen.
“Alstublieft…”

Op een dag zei een collega ineens iets raars. Die collega, Milka Henriques de Castro, is heldervoelend en helpt mensen met fysieke problemen. Dat doet ze met behulp van haar intuïtie; ze scant het lichaam af, voelt waar iets niet goed zit en gaat dat onderzoeken. Naast intuïtief is ze ook nog zeer intelligent en wil altijd meer weten. Soms leidt haar diagnose tot een verwijzing naar een specialist. Soms tot een eigen behandeling met behulp van druppels die ze zelf prepareert. Uit het niets zei ze op een dag: “Heeft jouw man een auto-immuunziekte?”
“Niet dat ik weet”, zei ik.
“Volgens mij wel”, zei Milka. Ik zag aan haar blik dat ze die informatie ergens anders vandaan haalde. Iets zei me dat er nog een kans was.

A. ging naar Milka en ook tijdens dat eerste consult stelde zij weer vast: auto-immuunziekte.
Ze prepareerde druppels en een jaar lang kwam A. elke maand bij haar voor controle en aanpassing van de medicatie. En heel langzaam verdwenen de pijnen. En werd hij nou ook minder vaak ziek? En bleven de voorhoofdholte-ontstekingen die er altijd waren ineens weg? Het lastige met een onzichtbare ziekte is dat verbetering en verslechtering moeilijk zijn vast te stellen.

Maar de cardioloog kon wel iets vaststellen. Hij had cijfertjes. Bij de halfjaarlijkse controle zei hij verbaasd: “He, ik zie geen verslechtering meer. En mogelijk zelfs een lichte verbetering. Apart zeg. Nou, komt u over anderhalf jaar nog maar eens terug, want dit ziet er rustig uit.”

Met de cijfertjes kwamen ook ineens de woorden.
U bent weer een beetje bijgepraat.
En de wonderen…
www.milkadecastro.com
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments