Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

WAT SNAPPEN WE NOU HELEMAAL

Het was ergens aan het begin van de zomer dat ik ermee begon.
Het was een zondag en ik had de hele dag lesgegeven.
Daarna was ik meteen naar mijn Beloved Hei gereden om nog even te genieten van het mooie weer.

Ik liep daar en het voelde nog niet als genoeg. Ik was wel op de hei, maar ik wilde nóg meer op de hei zijn. Ja, dat wilde ik. Ineens deed ik mijn schoenen uit en liep op blote voeten verder. Kijk, dat was wat ik bedoelde. Nu zag en rook en hoorde ik de hei niet alleen, ik voelde hem ook nog onder mijn voeten. Het zachte zand van de paadjes, de harde stenen daarin, de droge takjes, zacht strelend gras. Een hele nieuwe, extra dimensie. Wandelen op de hei 2.0.

Sindsdien doe ik het meerdere keren per week, al is het maar even. Ook na die keer dat ik een stuk glas in mijn voet kreeg en na die keer dat ik mijn teen hard stootte tegen een stronk en na de opmerkingen die een groep jongeren maakten. Het was allemaal sterker dan dat. Niet alleen op het moment zelf, maar ook erna, want god, wat voel je je lekker na een stuk lopen op je blote voeten.

Een week of drie geleden zag ik in de verte een wat oudere man wandelen. En nou ja zeg, die liep daar ook op blote voeten. Dat vond ik wel toevallig.

Afgelopen week wandelde ik over het Pad met Stuifzand en o, wat was dat stuifzand lekker warm tussen mijn tenen en wat kreeg ik er lekker vieze voeten van (ook onderdeel van de fun). In de verte kwam, over datzelfde pad, een gestalte aan lopen. Toen we dichterbij kwamen, zag ik dat het een vrouw was, met een lichtblauw shirt. Toen we nog meer naderden zag ik… dat ze op blote voeten liep. Ik glimlachte.
We waren ongeveer 10 meter van elkaar verwijderd, ze uit het niets tegen me begon te praten. Ze had een beetje een Pools accent, maar sprak goed Nederlands.
“Ja, ik doe dit elke dag. Ik ben zo ziek geweest. Het was Lymne. Overal pijn en moe, moe, moe. En op een dag dacht ik zomaar: ik moet gaan wandelen op mijn blote voeten. Ik doe het nou 3 weken en ik voel me zoveel beter. Ik snap het ook niet. Gek he. Nou, ik ga weer verder. Tot ziens.”

Ja, snappen.
Wat snappen we nou helemaal.
We moeten gewoon luisteren.
Naar dat gekke stemmetje dat van die gekke dingen zegt.
Dan komt het allemaal goed.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments