Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE SMAAK VAN VOLDOENING

Ik weet niet of u nog die ene foto weet van de patat.
Die met die hele grote sprong.
De sprong die hij toen nog moest gaan maken.
(Zie blog 6 juli dit jaar).

Nou, inmiddels is die sprong gemaakt hoor. Of eigenlijk: hij is nog in de maak. Want we hangen nog in de lucht, zeg maar.

U kent de grote angst voor de patat: alleen de straat op. Reden: mensen die hem aan kunnen spreken. De patat begrijpt dat soort gesprekjes vaak niet. Aan de andere kant begrijpt hij ook wel dat het ooit moet gaan gebeuren. En zo begonnen we aan een stap-voor-stap-project, met allerlei ‘Challenges’, zoals ik het dan maar heel cool noemde.

Stap 1: alleen naar snackbar Henk. Die zit bij ons in de straat. Daar moest de patat zelf een ijsje bestellen (en dus praten met ‘een vreemde’).
“Ik weet het toch niet helemaal zeker of ik het durf”, zei de patat toen hij bij de voordeur stond.
En dus besloot ik in de buurt te blijven, dwz iets van 10 meter achter hem aan te lopen. Voor het geval dat.

De patat liep naar de snackbar, met een loopje dat het midden hield tussen wijfelend en stoer. Hij was meteen aan de beurt en bestelde een ijsje. De snackbar-eigenaar voelde de spanning en in een poging daar iets aan te doen, zei hij: ‘Mooi T-shirt heb je aan.”
Verward keek de patat om naar mij.
Ik knikte: het is goed.
Hij kreeg zijn ijsje, rekende af, maar vergat door de verwarring om tot ziens te zeggen.
“Ik vond dat ingewikkeld”, zei hij toen we weer buiten stonden. “Want ik wist niet of ik hem nou mijn T-shirt moest geven.”

Dat is autisme.
Dat u het weet.

En toch, de week erop, wilde hij het weer proberen. Nu helemaal alleen. Vijf minuten later kwam hij terug, met een ijsje en een heel tevreden hoofd.
“Gelukt”, zei hij.
“Heeft iemand nog iets gezegd?”, vroeg ik.
“Ja, een mevrouw. Die zei: ‘Lekker ijsje jongen’. Maar nou begreep ik wel dat ik hem niet aan haar hoefde te geven.”

We leren snel.

Dit weekend: nieuwe challenge. Helemaal alleen naar de bakker en daar een stokbrood halen en een puddingbroodje. (U ziet, de beloning zit in de uitdaging verwerkt.) Het ging om een langer stuk lopen, met dus het gevaar van ‘meer encounters’. Maar daar ging hij weer. Al weer iets meer stoer dan wijfelend. En zowaar zeg, daar kwam hij terug, met een stokbrood.

“De puddingbroodjes waren op”, zei hij.
Maar ik geloof dat de voldoening ook heel goed smaakte.

IMG_20140830_130115
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 8 comments