Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

WE KUNNEN HEM HEBBEN

Ik werd geraakt door het beeld.
Een bomvolle kerk met allemaal mensen die kwamen luisteren naar collega-medium Kitty Woud.
Over doodgaan.

Ik had gehoord van haar lezing met de titel ‘Het Stervensproces’ en ik dacht: die wil ik wel eens horen. Maar ik wilde hem ook graag láten horen aan veel anderen. En zo kwam het idee om Kitty uit te nodigen in mijn praktijk. Daar kan 20 man in, leuk aantal toch? Alleen meldden zich al gauw meer mensen , dus ik week uit naar een ander zaaltje en toen dat ook te klein bleek, kwamen we uit in de kerk.

Daar zaten ze: 130 mensen, luisterend naar Kitty’s verhaal over doodgaan. Het proces ernaartoe. Het moment zelf. En de aankomst aan de andere kant. De technische kant ervan. Tips van reeds overledenen over hoe je dat het beste kunt doen, doodgaan. En hoe je het het beste kunt begeleiden, wanneer een ander overlijdt. Over dat het sterven zelf pijnloos is (!) En welke fases er doorlopen worden wanneer lichaam en geest van elkaar loskomen. Ze vertelde over de natuurlijke dood, maar ook over het plotse einde. Er zaten nabestaanden van de MH17 in de zaal. Ik hield mijn adem in. Over zelfdoding ging het ook. Mijn blik dwaalde af naar L., die haar dochter op die manier verloor. Ik luisterde en ik schatte in hoe deze informatie voor hen zou zijn. En ik dacht ook alvast na over wat ik zou zeggen ter afsluiting, want ook dat hoorde bij mijn rol van gastvrouw deze avond.

Na de lezing, beantwoordde Kitty nog 3 kwartier vragen. Ik stond op en keek naar de aanwezigen.
“Het is niet dat we er nou ontzettend veel zin in hebben, in dat dood gaan… Maar zo’n avond lang erover nadenken en erover leren, dat haalt de zwaarte er wel van af.”
Men lachte.
En dat snapte ik wel.
Maar ik meende het heel serieus.

De dood is zo’n onderwerp dat er altijd is.
Het hangt boven ons, als een zwaard van Damocles.
De dood is er, maar we negeren hem zoveel mogelijk.
En als het zich dan toch meldt, als een gure wind die om ons huis waait, dan rillen we en trekken de gordijnen snel dicht.

Maar gisteren gingen we het aan, daar in die kerk.
De gordijnen bleven open en we zogen de informatie op.
En nu, vandaag, kijken we er toch anders naar.
Die dood, die kunnen we hebben.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments