Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN STAP

“Maar wat er nu gebeurt, met die Jezidi’s op die berg…”
De man tegenover me, Ron, maait met zijn handen door zijn haren en kijkt me aan met een machteloze blik.

Hij is de 3e klant in 2 dagen die erover begint in mijn praktijk. Ik denk: het raakt mensen! En hoewel de Jezidi’s daar niets mee opschieten, raakt mij dat ook weer.
Want het zegt iets, die wanhoop in die blik, de woede erover. Het laat ons, aan de andere kant van de wereld, in elk geval niet koud.

Maar goed, er wordt in dit gesprek ook iets van mij verwacht. Of ik het even wil verklaren, hoe dat zit met dat soort ellende, spiritueel gezien dan. Als er een God is, waarom staat-ie dit dan toe, zoals Ron het zegt.

Persoonlijk vind ik dat altijd een beetje een vreemde vraag. Toestaan? We doen het toch zelf? We zijn toch geen kleuters meer?
“Nee”, zegt Ron. “Maar dit kun je toch ook niet volwassen noemen.”
En daar heeft hij weer een punt.
Waarschijnlijk zitten we daar, als mensheid, ergens tussenin. En moeten we dit duidelijk ‘nog leren’.
“Oke”, zegt Ron. “En jij denkt dat dat ooit nog komt?”

Ja, dat geloof ik.
Het gaat alleen zo verdomde langzaam.
En er moeten blijkbaar zo ontzettend veel slachtoffers vallen willen we veranderen. Willen we ons alllemaal verantwoordelijk kunnen voelen voor dit soort situaties. Want volgens mij is dat waar we naartoe werken, maar: we zijn er nog niet. Dat geldt ook voor mij. U kent mijn Syrië-postjes met een foto en een oproep om de situatie met uw geest te beïnvloeden. U weet ook dat dat alweer een tijdje geleden is dat ik zo’n bericht gepost heb. Dat bedoel ik dus. Blijkbaar hou ik het niet vol. Het geloof, de drive. Maar vrijdag deed ik mee met de Global Meditation (via internet) van Deepak Chopra en toen dacht ik: in mijn ideale wereld zouden we hier ons werk van maken. Iedere dag dit, met een hele grote groep, met heel veel opgebouwde ‘meditatiekracht’. En zelfs met zoveel mensen en zoveel kracht, dat het resultaat meteen zichtbaar zou worden. Zodat we wisten. Zeker wisten. En voelden. En dus iets bereikten.

Ron wil ondertussen weten of ik echt serieus het idee heb dat mensen ooit hun godsdiensintolerantie zullen kunnen loslaten.
“Ja”, zeg ik. “Daar heb ik nou toevallig een mooi voorbeeld van.”

Het was een consult vlak voor de vakantie, van een dochter die contact zocht met haar overleden moeder. Het was een beladen consult, omdat er sprake was van een religieus conflict tussen hen. Moeder kon niet verdragen dat haar dochter, die notabene was vernoemd naar haar grote voorbeeld Maria, de kerk de rug had toegekeerd. Dat conflict was tot het eind aan toe tussen hen in blijven staan.
En toen kwam moeder door en ja hoor, met Maria-beelden. Dus haar grote heldin had ze ontmoet. Maar toen kwam er een heel ander beeld, dat van een enorm huis. En de boodschap: “Er is hier plaats voor iedereen.”
Ik zei het met moeite, want hoe zou haar dochter dit ontvangen?
Opgelucht, zo bleek. “Mijn moeder zei altijd: als jij de kerk de rug toekeert, dan ben je straks ook niet meer welkom in Gods huis.”
En dat was dus blijkbaar niet zo. En zo werd er even iets rechtgezet door de moeder.

Een grote stap voor haar.
Een kleine voor de mensheid.
Maar toch, een stap…
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment