Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

GESTEUND IN HET UITVOEREN VAN MIJN WENS

Zo bijzonder, hoe dat ging...

Zaterdagavond was ik op bezoek bij mijn oude buurmeisje die ik 30 jaar niet meer had gezien. Het werd dus een avondlang praten over ‘vroeger’.
Daarbij kon 1 pijnlijk onderwerp niet onbesproken blijven: de breuk tussen mij en mijn moeder, nu 22 jaar geleden. Ik praat (en schrijf) er eigenlijk nooit over omdat het zo’n uitzonderlijke situatie is dat-ie meestal niet wordt begrepen. Dat neem ik niemand kwalijk, maar dat maakt het voor mij minder makkelijk bespreekbaar, omdat het voor mij wel over de grootste en meest bepalende beslissing in mijn leven gaat.

Maar goed, zaterdagavond spraken we erover, uitgebreid. En dat kon omdat mijn buurmeisje mijn moeder natuurlijk kent en dus ook dingen wist van ‘de uitzonderlijkheid van de situatie.’

In de auto op weg naar huis merkte ik dat ik gemengde gevoelens had. Ja, het was een hele fijne avond geweest, maar aan het stuk ‘praten over mijn moeder’ had ik een niet-prettig gevoel overgehouden. Het duurde nog een dag voordat ik wist hoe dat kwam. Inhoudelijk klopte het allemaal wat ik had gezegd. Maar de toon… die klopte niet meer. De boosheid vooral niet. Het was een boosheid van vroeger, maar hij paste niet meer bij nu. Blijkbaar ben ik daarin veranderd.
Alleen, wat paste er dan wel?

Gistermiddag was mijn voorlopig laatste werkdag voor de vakantie. En om dat te vieren, zat ik na mijn werk even buiten mijn praktijk lekker te zitten met mijn gezicht in de zon. En misschien was het door dat loslaat-gevoel dat ik ineens een inzicht kreeg omtrent het issue van hoe te praten over mijn moeder. Ik opende mijn ogen en zei het hardop: “Ik ga vanaf nu met mildheid over haar praten.”
Ik zei het en alles in me zei: ja.
Het was goed.
De vraag was alleen of ik het kon. Of ‘de boos’ er niet toch weer doorheen zou komen.

Terug in mijn praktijk lag er een briefje voor mij van iemand. Een cursiste, een dame op leeftijd, schreef dat ze graag 3 van mijn boeken wilde kopen. Ik belde haar en we spraken af dat ik ze ’s avonds even zou komen brengen.
Dus gisteravond fietste ik met een vakantie-slakkegangetje naar het huis van de dame.
“Wil je een kopje thee?”
Natuurlijk wilde ik dat. De tuindeuren stonden open, de geur van gemaaid gras en het gesprek ging over piano’s, want de dame is pianolerares en ze had maar liefst twee instrumenten in huis staan.
“Wacht”, zei ze ineens. “Ik ga wat voor je spelen.”
‘Wat grappig’, dacht ik.

Ze nam me mee naar de piano die in haar slaapkamer staat. Dus daar zat ik ineens, op haar bed, terwijl zij in haar muziekboeken zocht.
“Ja, dit wordt het.”

Ze begint te spelen.
Pathétique van Beethoven.
Ik lag in bed als kind en hoorde deze klanken van beneden komen.
Mijn moeder die oefende op de piano.
Op de Pathétique.
Zo mooi.

Nu kon ik niets anders voelen dan mildheid.
En wist ik me gesteund in het uitvoeren van mijn wens.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 6 comments