Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

APPRECIATIE VAN HET GEWONE

Van de week reed ik langs een veldje waar een verjaardagspartijtje werd gehouden.
‘Micha 8 jaar’, stond op een groot papier.
Een paar kinderen hielden zich afzijdig, zo zag ik.
Ze lagen verveeld in het gras.
“Doen jullie ook mee?”, riep de moeder.
“Nee, we hebben geen zin”, riepen de kinderen.

Het deed me in een flits denken aan een verjaardag van de pipo, jaren geleden. Hij werd een jaar of 10 en toen wilden een paar kinderen ook niet meedoen. Ik vroeg ze waarom niet en toen zeiden ze: “We vinden dit niet leuk. We wilden liever lasergamen.”

Eerst was ik vooral beledigd. Later realiseerde ik me dat dit het gevolg was van de veel te leuke, extreme en spectaculaire partijtjes die ze al hadden meegemaakt. Daardoor konden ze ‘het gewone’ niet meer appreciëren. Iets wat je ook meer en meer bij volwassenen ziet en wat volgens mij de oorzaak is voor veel ongeluk, want appreciatie van het gewone is een van de ingrediënten voor geluk.

Vandaag had de patat een feestje, want zijn vriend C. werd 10. De patat kende C. nog van zijn SBO-school, waar C. jaren geleden helaas van af moest omdat hij een zwaarder geval bleek dan ze in het Speciaal Basis Onderwijs aan konden. Hij ging zware tijden tegemoet, moest zelfs intern opgevangen worden in een soort instelling, kwam daar goed uit en mocht het op een andere school in het Speciaal Onderwijs proberen. En ja hoor, met hard werken en veel begeleiding redt hij het nu en haalt hij langzaam de achterstand weer in. En vandaag gaf hij dus een feestje. De andere gasten waren allemaal klasgenoten en dus ook allemaal kinderen ‘met iets’. Kinderen met medicatie, met handicaps en diagnoses en met al heel wat heavy ervaringen achter de rug.

Ze kwamen binnnen en… ze hadden er stuk voor stuk zin in. “Ik heb me zo verheugd op vandaag”, zei er een. “O, kijk een taart!”, riep een ander. De moeder van jongen D. vertelde dat het zijn allereerste partijtje ooit was en dat hij er er niet van had kunnen slapen.
Al gauw renden ze naar buiten om samen te voetballen. En het plezier straalde eraf.
“Gaan we ook nog spelletjes doen?”, riep jongen S. “Wat vet!”

Ik liet de patat achter met een heel blij gevoel.
En ik dacht weer aan de verwende kinderen op het veldje.
Wie heeft er nou eigenlijk een handicap?
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 4 comments