Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

PRECIES OP HET GOEDE MOMENT

Unknown-1

Zelden heb ik zo veel nagepraat over een documentaire als deze week over Het Beste Voor Kees.

Voor wie hem nog niet zag: hij gaat over Kees - een autist van ergens achter in de 40 - en over zijn bejaarde ouders. Kees is dus een ‘speciaaltje’. Dat uit zich er bij hem vooral in dat hij het leven niet verdraagt. Geluid, het nieuws, iemand die kucht in de auto, een dag in het najaar waarop het 15 graden is, ipv de normale temperatuur van 8 graden, hij raakt overal van van streek.
“O, moeder, ik moet even mijn hart luchten. Want ik kan er niet meer tegen. Het is zo vreselijk warm. Ik haat die CO2-uitstoot! Ik haat het! Zal het ooit nog winter worden? Denk je dat echt? Want ik kan er helemaal niet meer tegen!”

De moeder van Kees probeert, voor zover mogelijk, alle onverdragelijke dingen uit Kees’ leven weg te houden. Dat gaat zo ver dat ze het negatieve nieuws uit het omroepblad knipt en hem een heel voorzichtige versie van het weerbericht vertelt. Het gevolg is een aandoenlijke, maar ook extreem verwende drama-king die zich al jaren nergens meer aan heeft hoeven aanpassen. En dat maakt zijn afhankelijkheid van zijn moeder enorm, zo beseft hij zelf ook. Zowel moeder als zoon zinspelen op de gedachte dat wanneer zij dood gaat, het misschien maar het beste is dat Kees ook uit het leven stapt.

Ik sprak er met meerdere mensen over. Mijn buurvrouw op de praktijk, zelf orthopedagoge, had er een duidelijke mening over:
“Ze heeft haar zoon totaal geïnternaliseerd. Ze heeft hem teruggepropt in de baarmoeder, dus als zij doodgaat, moet hij wel mee.”

In mijn oefencirkel was de kritiek op de moeder ook niet mals.
“Dit is onverantwoordelijk! Ze doet het voor zichzelf.”
En ik begreep alle kritiek.
Maar ik begreep ook heel goed de andere kant.

Want hoe verleidelijk is het om een ‘speciaaltje’ juist die extra zorg te geven. Om hem juist te beschermen tegen die wereld en hem dus juist niet los te laten. En behalve zwaar, kan die extra zorg ook zo bijzonder zijn! En zorgen voor een band die heel speciaal is.

Dus ik zie de verleiding, maar dankzij de docu dacht ik ook: zo moet het dus niet, Jan.
Autisme of niet, aanpassen hoort erbij.
En loslaten ook.
Die boodschap kwam heel duidelijk binnen.

Veel dank aan Kees en zijn familie.
En aan een docu die voor mij op precies het juiste moment kwam.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 5 comments