Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

GEEN KUS MEER

“Ik geef je geen kus meer voor het slapen gaan.”
De patat zei het heel resoluut.
Toen ik vroeg waarom niet, haalde hij zijn schouders op.
“Gewoon”, zei hij.
Maar ik vond het helemaal niet gewoon.

Ja, ik weet natuurlijk best wat erachter zit. Meneer wordt 10. En meneer voelt dat dat niks wordt, dat 10 worden, als hij zich niet losmaakt van zijn moeder. Ik zie het aan het feit dat er niet meer geknuffeld mag worden. En aan het voor mij uit fietsen wanneer we zijn school naderen. En ik snap het allemaal en het zal ook wel moeten, maar geen kus meer voordat hij naar bed gaat… Het voelt niet goed, merk ik.

Maar de patat houdt voet bij stuk en zo groeit het wel-of-niet-een-kus-geven uit tot een wedstrijd. Hij probeert elke avond ongezien naar boven te sneaken - zonder kus - en ik ben rond die tijd extra alert en probeer hem voor de trap te stoppen. Meestal win ik.

Gisteren deed ik de afwas en liep de kamer in.
“Waar is je broer?”, vroeg ik aan de pipo.
“Naar bed”, zei de pipo.
Dit keer had ik dus verloren.

Zo voelde het ook echt. En het zat niet alleen in de pijn van het losmaken, maar veel meer nog in de onzekerheid over de toekomst. Daar waar de pipo zich losmaakt, voel ik dat ik hem op een andere manier ook wel weer terugkrijg. Maar door het autisme van de patat, weet ik niet of ik hem nog terug ga krijgen. Soms ben ik bang dat ik hem definitief verlies, dat hij verdwijnt in een diepe, donkere grot waar bezoekers niet welkom zijn. En die angst maakte me verdrietig en rusteloos, terwijl de tranen brandden in mijn ogen.

De meest verdrietige momenten beleef je niet vaak niet eens op een begrafenis, of in een ziekenhuis. Je beleeft ze omringd door mensen, terwijl je toch heel erg alleen bent, samen met een heel zwaar besef. Dit was zo’n moment. En ik kon niks anders doen dan alleen dat verdriet te voelen.

Toen hoorde ik plof.
En daarna nog een plof.
Ik liep naar de trap en onderaan lagen 2 poppen, op de grond, met hun gezicht naar beneden. Twee dode wezens, naar buiten gegooid door de grotbewoner, als teken van leven. De grotbewoner zelf liet zich overigens niet zien.

En hoe triest het er ook uitzag, ik zag het toch als een boodschap:
er is hoop.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment