Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ZAAIEN EN OOGSTEN

Ik noem het maar even ‘de natuurwetten’.
Daar zijn wij allemaal aan onderhevig, al hebben we dat vaak niet door.
Die uit het vorige blog, zou je ‘De Wet van de Liefde’ kunnen noemen.
Maar er zijn er nog meer.

Woensdagavond gaf ik een lezing: De Avond van de Ziel in de middeleeuwse Hamtoren in Vleuten. Het was een prachtige locatie en ik had er zin in. Bij binnenkomst vroeg organisatrice Jacintha: “Ben je nerveus?”
“Nou”, zei ik. “Op zich valt het mee, want ik heb hem al heel vaak gedaan. Maar ik heb in de loop van de tijd geleerd dat je niet gewoon je verhaal moet afdraaien, maar dat je eerst moet voelen wat voor publiek het is. En dan daar geïnspireerd je lezing op moet aanpassen. Op die manier komt het namelijk veel meer aan bij de mensen. Maar spannend is het wel.”

Dat ‘geïnspireerd worden’ begint al eerder op de dag. ’s Ochtends voelde ik heel sterk dat ik de avond wilde beginnen met een nummer van Stef Bos: De Hemel. Dat had ik nog nooit eerder gedaan en ik had er ook nooit eerder aan gedacht. Dus: waar komt zoiets vandaan? Toen ik ’s middags de globale tekst doorlas, voelde ik dat de volgorde om moest gooien en schoten me wat nieuwe voorbeelden te binnen. Geen idee waarom, gewoon een gevoel.
Janneke 2 vindt dit nogal raadselachtig.
Janneke 1 wordt er wel blij van.

Ik hield de lezing en onderwijl dacht ik een paar keer: waar gaat dit naartoe? Is dit nog wel volgens plan? Ga ik het redden met de tijd? Maar het kwam allemaal goed en mensen vonden het een heel mooie avond. Missie geslaagd.

Heel eerlijk: ik was wel kapot, want werken op deze manier kost toch meer energie. Bovendien had ik achteraf misschien toch nog iets te veel vragen beantwoord en overall weer teveel van mezelf gegeven. De prijs die ik daarvoor betaalde voelde ik al in de auto op de terugweg: hoofdpijn. En een soort vermoeidheid die zo diep was, dat ik er zelfs niet van kon slapen ’s nachts. Toen ik ’s ochtends opstond, voelde ik me ziek. Ik was een beetje boos op mezelf. ‘Wanneer leer je nou eens voor jezelf te zorgen!’ Ik wist ook niet of ik wel naar yoga wilde.
“Ga maar naar yoga”, zei Janneke 1. “Dat doet je goed.”

Ik naar yoga. Er was een invaldocent. Een man met een grote snor en een heldere blik.
“Goedemorgen dames”, zei hij. “Ik dacht vanmorgen: we gaan maar eens een les doen waarbij met als thema het hoofd. Want toen ik vanmorgen opstond had ik zo’n gevoel: er zijn vast mensen met hoofdpijn vandaag.”

Deze natuurwet heet: Je Oogst wat je Zaait.
En ik was hem erg dankbaar.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments