Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HET IS

Ik zat me voor te bereiden op een consult.
Dat is een ritueel voor mij.
En dat ritueel eindigt met: een plaatje op laten komen vanuit ‘Janneke 1’.

Die plaatjes doen je soms echt versteld staan. Zoals die keer dat ik een vijvertje zag met een kleine fontein waarbij het water uit de mond van een beeld spoot en het geheel zag er schattig uit, vond ik. Ik wist alleen niet goed wat ik ermee moest. Dat verander toen tijdens het consult de betreffende vrouw zei:
“Iedereen vind mij altijd maar schattig en daar heb ik zo genoeg van. Uberhaupt heb ik genoeg van het beeld (!) dat mensen van me hebben. Maar het komt door mezelf hoor, dat weet ik. Het lijkt wel of ik iedere keer weer dezelfde woorden eruitspug (!), zonder ze echt zo te willen zeggen. Heel frustrerend.”
Na dat consult dacht ik: ‘Wow, die plaatjes moet ik veel serieuzer nemen! Er zit veel meer in dan ik dacht!’

(Zo wint Janneke 1 terrein.
Stapje voor stapje.)

Dit keer kreeg ik 2 plaatjes, maar niet heel makkelijk te begrijpen. Plaatje 1 was een wit pluisje dat zweefde door de lucht. Plaatje 2 was een lammetje dat klagelijk blaatte omdat ze iets miste. Ik puzzelde erop. Het pluisje deed me erg denken aan een overleden kind. Dat heb ik geleerd in de loop der jaren: witte bloemen, witte ballonnen, allemaal signalen die daar op wijzen. Wat het lammetje betekende, wist ik nog niet.

Het consult was met Pauline; een hele lieve vrouw die het duidelijk niet makkelijk had gehad in haar leven. Het gevoel van een overleden kind kwam al gauw weer omhoog, in dit geval meer doordat ik haar aanwezigheid ervoer. Het klopte. Ze was een baby kwijtgeraakt, jaren geleden, kort na de bevalling.
Heel pijnlijk was dat dit meisje de helft was van een eeneiige tweeling. En dat dit kind dus niet alleen door haar ouders werd gemist, maar ook door haar tweelingzus. Dat is een ongrijpbaar soort van missen; je hebt iemand nooit gekend en toch... Voor mij een bewijs dat je op zielsniveau dingen heel anders kunt ervaren dan je met je logische verstand kunt beredeneren. Het meisje kwam met prachtig bewijs dat zij het was en ik hoopte maar dat dit ook bij haar zus zou komen en dat het haar ook troost zou brengen.

Het beeld van het lammetje dat klagelijk blaatte werd er in elk geval door verklaard, dus de plaatjes waren weer op hun plek gevallen. Ongelooflijk.

Pauline had, heel lief, iets voor me meegenomen. Een zelfgeknutseld lichtpotje en een paar zelfgemaakte armbanden. Zo bijzonder, want wat nou als het helemaal geen goed consult was geweest? Het leek wel of ze al wist dat het wel goed zou gaan.

Toen ze weg was, liep ik wat rond door mijn ruimte. Altijd even een moment van ontlading na zo’n emotioneel gesprek. En toen... viel mijn oog ergens op. Pauline had de armbanden ingepakt in een zakje met een servetje erin. En op dat servetje stond... een lammetje.
“Nou ja!”, riep ik uit.
Maar toen keek ik beter.
Het was niet 1 lammetje, het waren er 2.
En de ene gaf de andere een kus!

We zijn te klein om te begrijpen.
We zijn te klein voor de grootheid achter alles.
We zijn net groot genoeg om soms, een flard, een glimp...
En hopelijk groot genoeg om te zeggen: het is.

lammetjes
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments