Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

REPAREREN (2)

Eigenlijk wist ik meteen al hoe het nu verder moest.
Ik ging het creatief oplossen.
Met een geknutselde kaart.

Donderdag kwam ik uit de supermarkt en ik dacht: ‘Ik koop een Straatnieuws bij de dakloze meneer bij de uitgang.’
Ik gaf hem de 2 euro en hij gaf mij het krantje en jeetjemina-poepelepee zeg: heel groot op de voorkant: de Utrechtse Dom, prachtig uitgelicht. En ik wist meteen: dat is mijn vader.

Het was op vrijdag dat ik de doos op tafel zetten. Oude tijdschriften, kartonnen kaarten, een kader, lijm, schaar.
“Zo”, zei ik. En vol goede moed begon ik te bladeren, te knippen en te scheuren.
De achtergrond van de kaart (roze/paars) was een kerstkaart die ik in december al niet weg kon gooien vanwege die prachtige kleuren die zo naar elkaar toekomen; precies wat ik nu zocht! De Dom (mijn vader, Utrechtenaar in hart en nieren) moest links, zo voelde ik.
“Dag pap”, zei ik. En ik kon het niet laten om een glimmend hartje boven hem in de lucht te plakken.
Maar toen werd het lastig: mijn moeder. Wat past er bij haar? Iedere keer trok mijn oog weer naar een exotisch vulkaanlandschap. En hoewel ik niet begreep waarom, maar het wel goed voelde, dacht ik: die moet het dan maar zijn. Het roze kaarsje moest er ook bij. En erboven een gouden ring met 2 versmeltende mensen.

De beelden waren goed, maar toen ik er even met wat afstand naar keek, vond ik ze nog steeds niet samen. Ik bladerde wat hier en daar en ineens vond ik, in een Ikea-gids(!) een stel op een bank die met hun handen ieder de helft van een hartje maken. Ik knipte het uit, plakte het op. Mooi, als een soort intentie. Maar toch, ze waren nog steeds niet samen genoeg. Wat me ‘live’, tijdens mijn jeugd, nooit is gelukt, bleek dus knutselend ook nog een hoop gedoe op te leveren. Ze bleven maar 2 werelden die zich niet met elkaar wilden vermengen. Ik werd er moedeloos van.

Ik ging lunchen, even afstand nemen, even aan andere dingen denken. Maar tijdens het eten werd me wel duidelijk wat ik eigenlijk had uitgebeeld tot nu toe. Mijn vader was eigenlijk altijd het liefste thuis (Dom = huis). En hoewel we elders woonden, bleef hij ook altijd een beetje een Utrechtenaar. Mijn moeder daarentegen, houdt van reizen, het avontuur, de wereld zien. Dat was ook een van de spanningen tussen die 2: hij wilde thuis zijn, zij wilde reizen. Hij voelde zich door haar opgejaagd, zij door hem beperkt. Mijn vader was heel erg van het element aarde. Mijn moeder is heel veel vuur.
“Maar hoe krijg ik nou in harmonie?”, vroeg ik me hardop af.
En toen moest ik ineens denken aan waar ze elkaar ontmoet hebben: op het water! De Loosdrechtse Plassen. We moesten gewoon terug naar het begin!

Ik ging weer op zoek naar een plaatje dat goed voelde.
En ineens zag ik hem daar, heel klein, in een hoek: een vuurtorentje.
Vuur, aarde en water ineen.

Ik plakte het op.
En keek.
Nu was het goed.
Nu is het goed.

fotokaart
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 5 comments