Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

REPAREREN (1)

Soms zien we het verleden alleen als 'iets wat is gebeurd'.
En verder niets.
Maar als we een product zijn van dat verleden...

Neem het consult met S. van afgelopen week. Haar relaties lopen steeds mis. Steeds weer valt ze op mannen die op zich heel leuk zijn, maar die op het laatste moment ‘cold feet’ krijgen en hem smeren. Vlak voor het huwelijk, of vlak voor het samenwonen.
“Ligt het nou aan mij?”, vroeg ze zich wanhopig af.
Dat had natuurlijk gekund, maar ik hoorde de woorden ‘echo uit het verleden’ in mijn hoofd.
“Klopt het dat hetzelfde is gebeurd bij jouw ouders?”, vroeg ik.
“Ja, dat klopt!”, zei S. “Mijn ouders hebben elkaar in Zwitserland ontmoet en hadden daar een gepassioneerde relatie. Mijn moeder kwam terug naar Nederland met mij in haar buik. Mijn vader zou haar later volgen, maar hij is nooit gekomen. ‘Hij durfde niet’, heeft mijn moeder altijd gezegd.”

Bizar, hoe zoiets door kan werken.
Ik zag het op ‘energetisch niveau’, zeg maar.
Het trilde na.
Het ‘gebeurde nog steeds’, maar dan in het leven van S.

“Je moet het repareren”, zei ik. “Datgene wat tussen jouw ouders is gebeurd.”
“Dat kan niet meer”, zei S. “Mijn moeder is overleden.”
“Maakt niet uit”, zei ik. “Het gaat om de beweging. Dat jij iets doet waarmee je ze alsnog bij elkaar brengt. Via foto’s, of een ritueel, hoe dan ook: breng ze samen.”
Ik zag aan haar ogen dat ze meteen begreep wat ik bedoelde.
En ook dat ze wist hoe ze het ging doen.
Alsof er een kwartje viel.
Toen ze weg was, was ik een beetje in de war. Wat had ik nou weer gezegd? Janneke 2 kon er niet echt bij. Maar Janneke 1 wel. Die voelde dat het goed zat. En... dat er nog iets mee aan de hand was.

Het was die middag dat ik op de hei fietste. De plek waar ‘het’ vaak gebeurt. Waar dingen op hun plaats vallen, waar ideeën een vorm krijgen. Ik fietste en ineens stopte ik. Ik stapte af, stond stil en keek voor me uit.
“Het geldt ook voor mij”, zei ik toen.
Het was een tijdje stil. De zilverberk naast me kraakte wat in de wind. De hei keek me wat kleurloos aan.
“Ja...”, zei ik toen. “Ik moet het ook repareren, het huwelijk van mijn ouders.”

Het was zo’n inzicht, dat ik er even voor moest gaan zitten om erover na te denken. Ik weet zeker dat mijn ouders van elkaar gehouden hebben. Maar ik heb het nooit bewust meegemaakt. Ik ken ze alleen op 2 eilanden die op gespannen voet met elkaar stonden. Twee totaal verschillende werelden verwikkeld in een koude oorlog. Ze gingen scheiden toen ik het huis uit was en mij kon het niets schelen. Of het nou kapot was of gescheiden; voor mij was het hetzelfde. Ik dacht: laat ze ieder hun leven gaan leiden en zich nooit meer met elkaar bemoeien.

Niet wetend dat...
Al die jaren.
Tot nu ineens dat besef.
En hoe nu verder?

Wordt vervolgd...
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments