Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

LEEF IN HET NU

Ik ging naar het Centrum voor Desinformatie.
En het was weer lachen geblazen.
Maar eerst even uitleggen wat het is.

Officieel is het Centrum voor Desinformatie een kantoorboekhandel bij ons om de hoek. Ze hebben heel veel, maar het personeel weet heel weinig en voorziet klanten daardoor van de meest vreemde adviezen. Het geheel heeft een hoog Fawlty Towers-gehalte.

Vandaag had ik een jaarplanner nodig, voor 2015, dus ik naar die winkel. Bij binnenkomst zag ik dat al het personeel gebogen stond over een doos. Die probeerden ze samen open te maken met veel trekken en duwen, wat niet lukte. Een grappige openingsscène.
De enige die niks te doen had, was het personeelslid dat achter de balie van het interne postagentschap stond. Ik vroeg haar naar de jaarplanners.
“Die vraag kan ik nu niet beantwoorden”, zei de mevrouw. “Ik ben nu van de TNT.”
Ik keek om me heen.
“Maar er is nu toch niemand?”, vroeg ik.
“Nee”, zei ze. “Maar dat is protocol. Het mag niet.”
Er viel een stilte.
“Ik bel even mijn collega”, zei de vrouw toen en ze drukte op een knopje.
De collega bleek uitstekend gedresseerd, want bij het horen van haar belletje, liet ze de doos de doos en kwam ze meteen heel hard aanrennen. Hijgend vroeg ze:
“Wat kan ik voor u doen?”
“Ik zoek een jaarplanner voor 2015 van Filofax”, zei ik.
Nog steeds hijgend wees ze naar de kast.
“U staat er (hijg) recht voor.”
“Hier staat alleen 2014”, zei ik. “En ik zoek er een van 2015.”
“O”, zei de mevrouw. Ze hijgde even uit. “Maar eh... het is nu toch ook 2014.”
“Ja”, zei ik. “Maar ik wil iets plannen. Plannen in de toekomst. In 2015.”
Ik maakte er ook een soort vooruitrollend gebaar bij dat de toekomst voor moest stellen.
“O”, zei de mevrouw. “Tja, dat gaat dus nog niet. U bent te vroeg.”

Even dacht ik nog (daar zijn ze heel goed in in het Centrum voor Desinformatie) dat het aan mij lag. Dat ik inderdaad te vroeg was met plannen van activiteiten en dat Filofax nog moest gaan beginnen met het nadenken over de planners voor 2015. Maar toen dacht ik aan de echte wereld daar buiten, waar zo veel mensen al dingen voor volgend jaar plannen en hoe raar het zou zijn als Filofax dat niet zou weten en daar niet op in zou springen.
“Wanneer komen ze binnen?”, vroeg ik.
“Dat weet ik niet”, zei de mevrouw. “Dat weet mijn collega, maar die zit thee te drinken.”
Ik zuchtte.
“U kunt wel...”, stelde de mevrouw voor. “... zelf iets maken.”
Er volgde een hele uitleg over een groot stuk papier met vakjes van de maanden en dagen en alles gewoon 1 dag later plannen dan dit jaar, tenzij het een schrikkeljaar zou zijn, maar dat was niet zo, want dat is alleen in een jaar met de Olympische Zomerspelen en die waren dit jaar niet want we hadden net de Winterspelen gehad.”
Ik luisterde en van binnen moest ik glimlachen, want het het Centrum deed zijn werk weer uitstekend.
“Ik ga nog even verder zoeken”, zei ik.
“Ik denk wel dat het lastig wordt”, waarschuwde de mevrouw.
“Niettemin”, zei ik. “Misschien via de site van Filofax.”
“Ik denk niet dat die een eigen site hebben”, zei de mevrouw. “Ze leveren vooral aan winkels zoals wij.”
(Zou er een opleiding zijn voor het leren zeggen van dit soort dingen?)

Ik zei tot ziens en liep naar de uitgang.
Achter mij verzamelde de mevrouw van het Centrum voor Desinformatie al haar krachten om mij nog 1 nutteloos advies mee te geven. En ja hoor:
“Ik zeg altijd maar: leef in het nu, niet in de toekomst”, riep ze me na.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments