Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

STAPJE VOOR STAPJE

Het patatje is nu 9.
En hij gaat nog altijd in veel opzichten vooruit.
Maar 1 ding blijft lastig: alleen de straat op, bijvoorbeeld voor een boodschap bij de AH om de hoek.

Ergens is er wel de wens om het te proberen en hij weet ook dat het er ooit eens van moet komen. Maar ja, die angst...
“Waar ben je het meest bang voor?”, vraag ik nog maar eens.
Misschien in de ijdele hoop dat daar iets in verandert.
“Dat mensen tegen me praten. Of me aankijken. Of me aanraken. Ik vind dat eng”, zegt het patatje.

Het heeft te maken met het door zijn autisme niet goed kunnen begrijpen van de bedoelingen achter dat contact zoeken van vreemden. Dat is wat het eng maakt. Ik weet nog de keer dat we samen in de supermarkt waren en een medewerkster hem vroeg: ‘Hoe oud ben jij nou?’ Het patatje hield stijf zijn lippen op elkaar. Toen ik hem later vroeg waarom, zei hij: “Ik wist niet waarom ze het vroeg. Ik dacht: misschien mogen jongens van 8 wel helemaal niet in de supermarkt komen.”

Dat zegt alles.

Stapje voor stapje probeer ik hem toch steeds, via positieve ervaringen, verder te krijgen. Want ja, ooit moet het kunnen, alleen naar een plek waar mensen zijn die je niet kent en regels die jij niet vanzelf begrijpt. En vanmiddag was er een aanleiding, want: het snoep was op.
“Kun jij niet wat halen?”, vroeg het patatje.
“Kun jij niet wat halen?”, vroeg ik.
“Nee”, zei hij.
Ik had een voorstel: samen erheen en dan zouden we doen of ik er niet bij was. Dus niet praten onderweg en hij een beetje voorop en hij ook alle beslissingen nemen.
“Oke, maar ik ga niet afrekenen, want dan gaan ze tegen me praten.”
Oke, nog niet afrekenen.
Stapje voor stapje.

Buiten is alles nog goed. Bij binnenkomst in de supermarkt, zie ik al iets meer spanning. Hij vergeet een mandje te pakken en het klaphekje valt al achter hem dicht. ‘Help!’ staat er in zijn ogen. Ik pak een mandje en geef het aan hem.
“Ga het snoep maar zoeken.”
Aarzelend loopt hij van me weg. Met grote bogen om de andere mensen heen. En al snel komt hij terug.
“Ze hebben geen snoep.”
Ik wijs het pad en hij vat weer moed en gaat het weer proberen. Uiteindelijk komt hij terug met een zak van zijn lievelingssnoep. Hij zal ook nooit 3 zakken pakken. Nooit profiteren van de situatie. Zo zuiver, zo eerlijk dat je er soms tranen van in je ogen krijgt.

Ik reken het snoep voor hem af en hij doet het in z’n tas.
“Ga jij het voor mama dragen? Wat goed van je!”, zegt de caissière.
Van de spanning die dat geeft, lukt het hem niet om het mandje terug op de stapel te krijgen. En dan staan we weer buiten.

“Was dit goed zo voor je?”, vraag ik.
“Ja”, zegt hij. “Dit ging wel goed. Maar je moet het niet meteen weer moeilijker maken hoor. Eerst moeten we dit een paar keer doen.”
En ik ben het met hem eens.
Dit was al een heel hachelijk avontuur.
Stapje voor stapje.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments