Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DUS, DAN IS HET TOCH GOED ZO?

2014-02-15 16.35.39

Ik zie hem nog zijn auto uitkomen.
Met dit ding onder zijn arm.
"Wat heeft-ie nou bij zich?", vroeg ik.

We deden de deur open, de pipo en ik.
"Wat is dat opa?", vroeg de pipo.
"Dat is een bord", zei mijn vader. "Voor je moeder."
Laat je verleiden door Janneke.
"He, mama's naam staat erop. Heb jij dat gemaakt?", vroeg de pipo enthousiast.
"Nee", antwoordde mijn vader. "Die eh, komt van de slijterij."

De slijterij. Altijd een beetje een beladen woord in verband met mijn vader. Hij was, laten we zeggen, een vaste klant bij de slijterij. Met periodes een iets te goede klant. Maar in die tijd een gewone goeie klant, voor zover ik kon inschatten. Het ging ook goed met hem in die fase van zijn leven. Het opa-zijn deed hem goed. Hij reed nog auto, kwam regelmatig naar ons toe, bijvoorbeeld om te eten zoals die avond. En er was iets in hem, iets van dankbaarheid. Dankbaarheid dat hij deze levensfase nog mee mocht maken. Dat was niet zo vanzelfsprekend, gezien de kanker die hij had overwonnen een paar jaar eerder en gezien de overwonnen depressie na het overlijden van zijn vriendin en natuurlijk gezien 'de slijterij'.
Die dankbaarheid ging ook voor een deel uit naar mij, naar mijn rol in zijn overwinningen en hij uitte die dankbaarheid op zijn eigen manier. Niet zozeer met woorden, maar meer met dingen. De nieuwe vloer die hij ineens in de gang kwam leggen. En nu: dit bord.

Ik moest er erg om lachen, hing het op op een prominente plek waar we hem ook zagen tijdens het eten.
"Heb je het eigenlijk gevraagd, of je hem mee mocht nemen?", vroeg ik.
"Naaah", zei mijn vader.
"Dus je hebt hem gewoon meegenomen", stelde ik vast.
Mijn vader had een nogal afwijkende opvatting over 'mijn en dijn'.
"Ach, meenemen...", reageerde mijn vader.
Er hing een verwachtingsvolle stilte die erom vroeg opgevuld te worden met een antwoord op de vraag hoe hij er nou precies aan was gekomen.
"Ik denk niet dat ze hem daar zullen missen", zei mijn vader. "En jullie zijn er blij mee. Dus, dan is het toch goed zo?"

Het bord hing jarenlang aan de muur.
Stond daarna jarenlang in de kelder.
En die wordt nu verbouwd, dus afgelopen week stond-ie ineens weer in de gang.
De hele week vroeg ik me af of ik hem weg kon doen.
En toen besloot ik van wel.
We hebben de herinneringen nog en het bord zelf zal ik niet missen.
Dus, dan is het toch goed zo?
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments