Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

MET DANK AAN DE ANONIEME MUSICALSTER

‘Hoe hou je dat leuk, 500 x dezelfde voorstelling spelen?’
‘Door elke keer weer te zoeken naar een ander accent. En door goed te voelen wat de zaal die avond nodig heeft.’

Het waren woorden uit een televisie-interview dat ik ooit had gehoord.
Het was geloof ik een gesprek met een musicalster.
Ik weet niet meer welke ster en ook niet meer welke musical, maar begreep wat hij bedoelde en het leek me nuttige info. Ik sloeg het op onder het kopje ‘Handig voor als je ooit eens 500 x hetzelfde moet doen.’

Zo ver zijn we nog niet, maar vanmorgen startte er wel weer een nieuwe woe-ochtend-cursus Ontdek & Train je Intuïtie. En terwijl ik koffie en thee aan het zetten was en de stoelen klaarzette, schoten de woorden van de musicalster me weer te binnen. ‘Net weer een ander accent en goed voelen wat de zaal nodig heeft.’
Ik ging er even voor zitten en sloot mijn ogen.
‘Waar zullen we het accent vandaag eens leggen?’, vroeg Janneke 2 aan Janneke 1.
‘Bij het lijntje’, zei Janneke 1.
Daar moest Janneke 2 een beetje van zuchten. Want het lijntje, het lijntje, wat is nou het lijntje? Zie jij een lijntje? Ik zie geen lijntje. Nou, dan is er toch ook geen lijntje! Maar goed, vragen is antwoord krijgen, dus ze moest het er maar mee doen.
‘En wat heeft de zaal nodig’, vroeg Janneke 2 op licht sarcastische toon, gezien het feit dat ik nooit met meer dan 8 cursisten werk.
‘Een lijntje’, zei Janneke 1.
‘Alweer?’, zei Janneke 2 geïrriteerd. ‘Jij met je lijntje. Doe jij de meditatie dan maar.’
(Janneke 1 doet al jaren de meditaties, maar daar wil Janneke 2 nog steeds niet helemaal aan.)

Toen iedereen binnen was en koffie en thee had en ik met mijn welkomstpraatje begon, ging het al snel over ‘het herinneren van je spirituele essentie’.
“Want uiteindelijk heb je geen ziel, je bènt een ziel. Die ziel was er al, voordat-ie in deze verpakking terecht kwam en hij blijft ook als deze verpakking niet meer werkt.” En ik zag aan de gezichten en voelde in de groep: het viel goed. Het waren de juiste woorden op het juiste moment.
Toen was het tijd voor de meditatie. Ogen sluiten, alles van je af laten glijden, ademhalen door je buik en het hele lichaam even langslopen en ontspannen.
“Voel het contact met de grond, want hier leef je en hier hoor je. Maar probeer je ook maar voor te stellen hoe je, bij je kruin, via een onzichtbaar lijntje verbonden bent met een hele andere wereld. De wereld waar je vandaan komt, waar je ooit weer naartoe gaat en waar je ook nog steeds bij hoort...”
Ik merkte dat ik er nog even over doorpraatte.
Net als de rest met de ogen dicht, geïnspireerd, want Janneke 1 was aan het woord.
Toen stopte ik met praten en was het stil.
Ik opende mijn ogen, keek de groep rond en zag ze zitten, met gesloten ogen, stralende gezichten en tranen van ontroering. Zich herinnerend wie ze ook alweer waren. En gelukkig met het idee dat ze nog steeds verbonden waren, via een lijntje.

Het woord ‘lijntje’ viel nog vaak die ochtend.
De zaal had het inderdaad nodig.
Dank aan de anonieme musicalster.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment