Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

'Na dit Leven'

Het boek: Na dit Leven van Dr. Eben Alexander.
Mijn verwachting: meer beelden uit de andere wereld.
Mijn oordeel: anders dan verwacht.

Na dit Leven is de wereldwijde bestseller over een neuro-chirurg die door een hersenvliesontsteking in een coma raakt. Technisch/materialistisch gezien was hij bezig te sterven, maar spiritueel ging hij op ontdekkingsreis en kwam achter dingen die niet te rijmen zijn met zijn eigen opvattingen als arts. Opvattingen over het leven, over wat een mens is, over ‘het grote geheel’. Het boek wordt veel geprezen, doordat het zo interessant is omdat het juist deze wetenschapper was die deze ervaring had en hem nu deelt met de wereld.

Maar aan mijn verwachtingen deed het eigenlijk niet. Ik was teleurgesteld in zijn beschrijving van ‘de andere kant’, waar hij terecht kwam. Ik werk met mensen uit die wereld en soms zie ik flarden van hun omgeving, maar de honger naar meer en naar meer begrijpen is groot. Dat is waar het mij bij het lezen van dit boek om te doen was.
Nou zegt Dr. Alexander zelf ook letterlijk dat die wereld niet te beschrijven is, omdat woorden tekort schieten. En dat geloof ik. Bovendien is Dr. Alexander geen schrijver. Hij kan zijn gedachten heel goed onder woorden brengen, maar zijn pen mist de poëtische inkt die van woorden magische bommetjes maken die de lezer op slag meeslepen naar andere sferen en hogere oorden.

Toch merkte ik dat ik ineens met een pen in mijn hand zat te lezen.
Niet om iets te verbeteren, maar om woorden te onderstrepen. Soms zelfs met 2 streepjes. Soms ook schreef ik in de kantlijn het woordje: ja!

In het begin van mijn werk in mijn mediumpraktijk, miste ik backup. Backup in de vorm van kennis, om dingen die gebeurden te verklaren, om mensen mee gerust te stellen als ik zei dat het mediumschap ‘niks bovennatuurlijks was, maar juist iets heel natuurlijks’. Backup om moeilijke vragen mee te beantwoorden ook. Er was een neiging om te gaan lezen om die backup zo te krijgen. Maar Iets in mij (!) zei dat ik die backup beter anders kon verkrijgen. Dat ik naar een andere bibliotheek moest dan de fysieke. Dat ik de antwoorden moest zoeken via de wereld waar ik mee werkte. Via meditatie, comtemplatie, inspiratie.

En zo kwam de informatie dan ook. Soms op de hei, waar ik ineens meende te begrijpen hoe onze wereld en de andere door elkaar heenlopen. Een keer bij het zien van een foto van een gordijn, toen ik meende te horen ‘soms is de scheiding tussen de 2 werelden zo dik als een muur en soms zo dun als dat gordijn’. Soms in een droom, dan weer in een gesprek of tijdens een consult. En ik was dankbaar, zeker. Maar ik hield ook vraagtekens. Want ‘hoe echt’ was het nou eigenlijk, al die informatie? Hoezeer zou het standhouden in een discussie met een wetenschapper bijvoorbeeld? Eigenlijk, hoe erg ook, had ik het liever zwart op wit.

Aan veel van die twijfel heeft Na dit Leven een eind gemaakt. Al die dingen die ik via ‘de andere bibliotheek’ heb geleerd in de loop der jaren, heeft Eben Alexander ‘in de praktijk’ meegemaakt. En beschreven in zijn boek. En het was alsof de andere wereld tegen me zei: ‘Nou, daar heb je het dan. Zwart op wit, van een wetenschapper. Zo beter?’ En ik kon niet anders dan zeggen: ‘Ja, dank u wel.’
Dus, slotsom, het boek viel tegen, maar ook weer mee, op een bepaalde manier.
Een hele andere manier dan verwacht.
En misschien,
nee waarschijnlijk zelfs,
op een veel en veel betere manier.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 6 comments