Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

NIET ALTIJD VROLIJK KERSTFEEST

Alles was helemaal goed vandaag.
Heel soms heb je dat.
En dat is dan genieten.

Hoewel ik mijn droom was vergeten, wist ik wel dat hij goed was en ik sprong opgewekt uit bed. Ik ging naar het zwembad, waar het niet te druk was en het zwemmen me goed deed. Ik reed naar huis waar A. net de laatste boodschappen ging halen en de pipo en het patatje op de bank zaten. Het patatje las een Donald Duck. De pipo keek wat voor zich uit en leek zich daar goed bij te voelen.
Samen met het patatje haalde ik daarna de ijstaart op die we zaterdag zorgvuldig hadden uitgekozen en besteld. Een andere klant kwam binnen. Hij bleek niet gereserveerd te hebben en kreeg te horen dat de ijstaarten nu op waren. Het patatje en ik keken elkaar aan.
“Gelukje zeg”, zei het patatje toen we weer buiten stonden. “Wat goed dat we besteld hadden.”
De regen sloeg ons tegemoet, maar dat gaf niks, want wij hadden een ijstaart.
En de bakker had nog gist.
Thuis bakten we een kerstbrood samen. Het tv-tje in de keuken stond op Serious Request.
“O, moet je kijken, een meisje heeft 67 euro opgehaald met cup cakes bakken en verkopen.”
“Kunnen wij ook doen volgend jaar!”
“Lijkt me leuk. Zullen we dat doen?”

A. maakte alvast de soep voor tweede kerstdag, terwijl de geur van kerstbrood zich verspreidde door het huis, ik een tussenafwas deed en Happy van Pharrell Williams uit de tv galmde.

Ineens stop ik met afwassen.
Ik kijk om.
Een herinnering dient zich aan, zomaar, uit het niets. Een herinnering aan iets dat zich ooit afspeelde, precies op die plek achter me, bij het aanrecht. Het was in de jaren dat ik nog zo met mezelf overhoop lag. Dat ik nog naar alles op zoek was: mijn kracht, mijn verlangens, mijn levensdoel, mezelf vooral. En in die toestand waarin alles onduidelijk was, behalve het feit dat ik me ongelukkig voelde, in die toestand vormden feestdagen een decor dat me vertelde hoe ik me had moeten voelen. Gelukkig zijn, zoals de rest van de wereld. Was dat nou echt zo moeilijk? Kon ik zelfs dat niet opbrengen, die 2 dagen per jaar? Ik weet nog precies hoe ik daar stond, met mijn handen op dat aanrecht, zo zonder te weten hoe ik dat moest doen ‘prettige feestdagen’ creëren. Zo machteloos onder dat gevoel.
‘Ja...’, zeg ik tegen mezelf.
Het is even stil terwijl ik knik.
Naar wie knik ik. Naar mezelf.
‘Ja, dat hebben we ook nog gehad...’

Dan schrik ik van het geluid van de kookwekker. Ik open de deur van de oven en haal het kerstbrood eruit. Het ruikt heerlijk en het ziet er schitterend uit.
Vandaag was alles helemaal goed.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments