Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DAG PIM (NA HET SLOT)

“Nou Pim”, zeg ik. “Daar gaan we dan.”
Ik pak mijn spullen, doe mijn jas aan als ik ineens denk: o ja! Ik ren naar boven en spuit wat van haar Jill Sander nr. 4 op mijn pols.
Daar gaan we dan.
Op naar Hoorn.

Ik had de afspraak al weken geleden gemaakt en me er ook al weken op verheugd. Bijna had hij niet door kunnen gaan, omdat ik ziek werd, maar ik voel deze dag dat ik het ga redden.

Om 10.30 uur, precies op tijd, kom ik aan bij de praktijk van Ilse. Ze zit net op deze plek en we begroeten elkaar met een omhelzing en 3 zoenen. Ik geef haar een cadeautje voor in haar nieuwe praktijkruimte.
“Nou Jan, daar gaan we dan”, zegt Ilse.
En toegegeven: ik vind dit spannend. Het is ook goed om weer eens in de rol van cliënt te zitten, om het weer eens van die kant te ervaren. Alleen: naar welk medium gaat een medium? Dat is nog best lastig. Ik ken Ilse van de opleiding en ze is een totaal ander medium dan ik. Maar ik heb bij haar altijd iets gezien... Iets wat me raakte, een combinatie van overgave en zuiverheid die in mijn ogen zeldzaam is.

Ik blijf er, merk ik, met professionele ogen naar kijken. En ja, daar gebeurt het. Ik zie het in haar ogen en in haar houding: ik merk dat ze ‘een beetje verandert’. Alsof ze zich overlevert aan de andere kant. En ze begint sneller te praten en – hoe subtiel ook – ze lijkt te worden ‘gestuurd’. Ze begint ‘met een stukje psychic’ (waarin ze vertelt over wat ze ziet bij mij momenteel), waarna ineens H., mijn andere vriendin die dit jaar overleed, doorkomt. Met mooi bewijs. O, wat ontroerend. En dan...
“Wacht effe hoor Jan, want nou komt er toch een hele andere dame hier bij me...”
Weer die verandering in haar, rondom haar, bij haar.
En dan de beschrijving.
Een levenslustige vrouw met een zwaar leven, maar toch altijd positief. Eenzaam aan het eind. De bijzondere gesprekken. Het contact tot aan het eind. De natuur. Het wonen in het buitenland. De muziek. Beeldende kunst. Dingen die alleen zij en ik wisten. Het komt allemaal langs. Ik ben geroerd om Pim via deze weg nu weer te herontmoeten. Want dat is het, een reünie.

Maar ik heb ook een vraag, want daar is het me om begonnen
“Ils”, zeg ik. “Ik heb zo’n raar gevoel soms. Alsof ze nog niet helemaal daar is maar ook nog een beetje hier. Ik reed in oktober langs een bos vol herfstbomen en dan voel ik haar met me meegenieten. Zoals we hier ook samen deden. En enerzijds is dat fijn, maar het maakt me ook een beetje bezorgd. Zou het ‘daar’ dan toch tegenvallen? Heb ik haar verkeerd voorgelicht?”
Ja, het is heel raar. Iets zegt me dan dat ze het daar goed heeft, maar dat ze toch nog aan onze plek gehecht is. En ik snap dat niet helemaal.
Ilse sluit heel even haar ogen en voelt.
“Weet je wat het is Jan”, zegt ze dan. “Ze heeft het daar goed, echt. Maar ze is ook nog aan deze plek gehecht.”
Ik maak een gebaar van ‘nou ja...’ en merk dat dit me al een stuk geruster maakt. Ik denk dat ik het ergens ook wel begrijp. Want Pim was op zich dol op het aardse leven. De natuur, mooie dingen, een broodje roomboter... ze was er altijd wel voor in. En blijkbaar is het mogelijk dat dat nog niet over is. Nou ja, zolang ze maar gelukkig is, dan maakt het mij niet uit.

Op de terugweg, in de auto ben ik nog diep in gedachten over ‘hier’ en ‘daar’ en hoe het zit, als ik ineens meen dat ‘iemand’ me vraagt de radio aan te zetten.
Ik druk op de knop.
Parrell Williams.
“... happy, happy, happy, happy...”
Een grote zucht.
Het is goed zo.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment